Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Aan tafel met de burgemeester

Aan tafel met de burgemeester

22 maart 2018 om 13:45 door Hanneke 0 reacties

Een ongewone gast aan de eettafel deze week: de burgemeester schoof aan bij het avondeten om kennis te maken met ons pleeggezin.

Begin dit jaar was ik op de nieuwjaarsborrel van de gemeente. Daar was ik naartoe gegaan zonder specifiek doel, behalve bijpraten met de andere aanwezigen; wie weet wat dat oplevert voor het bedrijfje van mijn man. Op de borrel vroeg de nieuwe burgemeester of er mensen waren die het leuk vonden als hij een keer mee kwam eten, zodat hij kennis kon maken met de inwoners van de gemeente. Daar heb ik me direct voor aangemeld: iedereen is altijd welkom om aan te schuiven, ook de burgemeester.

Nadat ik me had aangemeld, begon ik toch een beetje te twijfelen. Wat heb ik de burgemeester nou eigenlijk te vertellen en waar zou hij benieuwd naar zijn? We zijn wat mij betreft een heel normaal gezin: mijn man en ik, drie eigen kinderen die inmiddels de deur uit zijn en twee pleegkinderen die nog thuis wonen. Niet bijzonders. Dat er pleegkinderen zijn, is voor ons inmiddels zo normaal dat ik er nauwelijks nog bij stil sta dat het niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Ik zag het al voor me: zitten we daar met z’n vijven en hebben we eigenlijk niks te bespreken.

Mijn twijfel bleek niet nodig, want er was genoeg te bespreken. De burgemeester was verschrikkelijk benieuwd hoe het eraan toe ging in ons gezin en wat wij deden. Daar hoort pleegzorg ook bij en daar bleek hij nog niet zoveel over te weten. Hij was oprecht geïnteresseerd en vroeg honderduit over het reilen en zeilen van ons gezin.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook aan te kaarten wat minder goed gaat in mijn ogen. Eén van mijn grote zorgen op het moment is de 18e verjaardag van mijn pleegzoon Niels. Dat duurt nog een jaar, maar ik vraag me nu al af wat er gaat gebeuren op het moment dat de pleegzorg stopt. Wij zetten hem niet op straat, maar ik wil graag gebruik blijven maken van de hulp en ondersteuning van de pleegzorgorganisatie om hem voor te bereiden op een zelfstandig leven. Hoe goed we ook met z’n allen ons best doen: op zijn 18e verjaardag is hij nog niet klaar om op eigen benen te staan. De gesprekken die ik tot nu toe had over verlengde pleegzorg met onder andere de wethouder, kwamen erop neer dat niemand een probleem zag zolang Niels bij ons kon blijven wonen. Als hij niet op straat komt te staan, is er toch niets aan de hand?

Het wegvallen van hulp, ondersteuning en de pleegzorgvergoeding, maar ook het feit dat het voelt alsof we aan ons lot worden overgelaten op het moment dat Niels 18 wordt, heb ik benoemd bij de burgemeester. Hij was zich er niet van bewust dat dit zo ervaren werd en niet beter was geregeld: “Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat de hulp en de overgang rond de 18e verjaardag van een pleegkind goed geregeld is, maar dat hebben we nooit expliciet in het beleid opgenomen.” Hij gaf aan het te gaan bespreken met de wethouder. Hopelijk leidt dat op tijd tot een aanpassing van het beleid!

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten