Verhaal van Annelie
“Ondanks de moeilijke momenten overheerst hoeveel pleegzorg ons gebracht heeft.”
Annelie, pleegmoeder van Lotte (6)
Toen ik Lotte als baby in mijn armen hield en voelde hoe ze rustig werd in de draagzak, besefte ik hoe bijzonder het pleegouderschap is. De band die je opbouwt en het vertrouwen dat groeit, zijn momenten die ik voor altijd zal koesteren. Inmiddels hoort Lotte helemaal bij ons gezin. Het is prachtig om te zien hoe gek onze familie op haar is. Mijn nichtje wilde altijd al een nichtje en de twee hebben inmiddels een ontzettend mooie band. Dat is wat pleegzorg gebracht heeft.
Mijn man en ik hadden altijd al de wens om te zorgen. Na positieve ervaringen met buurtgezinnen besloten we pleegouders te worden. We wilden een kind een veilige plek bieden, met liefde en stabiliteit. We verwachtten dat we daarin goed zouden samenwerken met alle betrokkenen: de biologische ouders, de voogd en onze pleegzorgbegeleider. Samen zouden we kijken naar wat een kind nodig heeft.
De start verliep helaas anders dan we hadden gehoopt.
Toen we de hulpvraag kregen voor Lotte, was ze drieënhalve maand oud. Het perspectief zou bij ons liggen, maar door langdurige ziekte van de voogd moesten we lang wachten op informatie. In de tussentijd verbleef Lotte bij een crisispleeggezin. Samen met onze pleegzorgbegeleider en de crisispleegmoeder bouwden we tijdens bezoekmomenten een band met haar op. Uiteindelijk werd Lotte bij ons geplaatst.
Vanwege verschillende interpretaties over hoe de plaatsing zou moeten gaan en het proces voorafgaand, werd Lotte binnen een dag weer opgehaald. Twee weken later werd zij toch bij ons geplaatst. Dat was een heftige start voor ons als pleeggezin en de jaren daarna bleef de samenwerking moeizaam. Voor ons voelde het meer als wantrouwen en controle, terwijl we juist samen wilden werken aan de beste zorg voor Lotte. De stress en onzekerheid die het ons gegeven heeft, maakt dat we nu niet een nieuwe plaatsing aan het overwegen zijn.
Gelukkig ervaren we inmiddels hoe het ook kan.
We hebben nu een fijne pleegzorgbegeleider en een voogd met wie we goed samenwerken. Na onze eerdere ervaringen moesten we weer leren vertrouwen, maar er wordt geluisterd, er worden vragen gesteld en zaken worden open en eerlijk uitgelegd. Ook kreeg ik erkenning voor wat er in het verleden niet goed was gegaan. Dat betekende veel voor me. Ik voel me nu serieus genomen en ervaar dat we gelijkwaardig samenwerken.
Als ik terugdenk aan Lotte’s babytijd, voel ik vooral warmte. De hechting die ontstond en de liefde die ze binnen onze familie teweegbrengt, zijn ontzettend bijzonder. Ondanks de moeilijke momenten overheerst wat pleegzorg ons gebracht heeft. Ik vind het alleen jammer dat de negatieve ervaringen ons misschien hebben beperkt in wat we nog meer voor andere kinderen hadden kunnen betekenen.
Ik hoop dat pleegouders vanaf het begin worden gezien als volwaardige partners en dat iedereen rondom een kind samenwerkt vanuit vertrouwen. Want als je elkaar serieus neemt en open communiceert, ontstaat er ruimte voor waar het echt om draait: een kind een veilig thuis, liefde en toekomst bieden.
Oproep van de NVP
Het verhaal van Annelie laat zien hoe waardevol pleegouderschap is, maar ook hoeveel impact het heeft wanneer de samenwerking tussen professionals en pleegouders niet goed loopt. Op de pleegouders maar ook op het kind, er gaat kostbare tijd en energie verloren die zij liever aan hun pleegkind besteden.
We hebben nieuwe pleegouders hard nodig, maar minstens zo belangrijk is het behoud van pleeggezinnen die er al zijn, zoals het mooie gezin van Annelie en haar man. Dat vraagt om goede begeleiding, wederzijds vertrouwen, heldere afspraken en erkenning van ieders rol en deskundigheid. Pleegouders en professionals hebben ieder hun eigen kennis, ervaring en verantwoordelijkheid. Juist door die samen te brengen, kunnen we kinderen de best mogelijke ondersteuning bieden.
De NVP roept jeugdbeschermingsorganisaties en andere betrokken professionals op om samen met pleegouders te blijven investeren in die samenwerking. Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar. Met ruimte voor elkaars perspectief, open communicatie en een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor het welzijn van het kind. Zodat pleegouders zich gesteund voelen in hun belangrijke taak en professionals vanuit hun deskundigheid kunnen bijdragen aan passende zorg.
Laten we niet wachten tot pleegouders stoppen, maar investeren in het thuis dat zij iedere dag mogelijk maken!
