Twee dagen stonden geheel in het teken van pleegzorg. Onze collega’s Tess van den Hoogen en Linda Douma vroegen, samen met collega’s van het Nederlands Jeugdinstituut, Harmke Bergenhenegouwen en Clementine Degener, aandacht voor de stem van kinderen in de pleegzorg.

Tess opende onze presentatie met een boodschap die wat ons betreft de kern raakt: “𝗧𝗵𝗲 𝘃𝗼𝗶𝗰𝗲 𝗼𝗳 𝘁𝗵𝗲 𝗰𝗵𝗶𝗹𝗱 𝗶𝘀 𝗻𝗼𝘁 𝗮𝗻 𝗮𝗱𝗱𝗶𝘁𝗶𝗼𝗻𝗮𝗹 𝗲𝗹𝗲𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗼𝗳 𝗴𝗼𝗼𝗱 𝘆𝗼𝘂𝘁𝗵 𝗰𝗮𝗿𝗲, 𝗶𝘁’𝘀 𝘁𝗵𝗲 𝗳𝗼𝘂𝗻𝗱𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻 𝗼𝗳 𝗶𝘁.”

Aan de hand van ervaringsverhalen van jongeren en eerste resultaten uit het lectoraat van Clementine gingen we op het congres in gesprek met onderzoekers uit andere landen. Welke ruimte ervaren zij om écht recht te doen aan de stem van het kind? En tegen welke dilemma’s lopen zij daarbij aan? Het leverde een bevlogen gesprek op, met als kern het gedeelde beeld dat samenwerken als een team rondom en met het kind de basis vormt.

Samenwerking en verbinding vormden ook de rode draad in de andere presentaties op het congres. Niet een interventie of voorziening maakt het verschil, maar juist een betekenisvolle relatie met kinderen en (pleeg)gezinnen. Om daarin effectief te zijn, zijn flexibiliteit en maatwerk onmisbaar.

Het congres eindigde met een mooie uitdaging: staan we eigenlijk wel genoeg stil bij de taal die we gebruiken? Professionals, (pleeg)ouders, kinderen en onderzoekers gebruiken allemaal de woorden familie en gezin. Maar bedoelen we daarmee ook allemaal hetzelfde? Onderzoek laat zien van niet. Een goede aanleiding om niet alleen mét elkaar te praten over pleegzorg, maar ook vaker te onderzoeken wat we precies bedoelen met de woorden die daarin zo vanzelfsprekend lijken.

We kijken terug op twee inspirerende dagen vol nieuwe inzichten, internationale verbinding en vooral veel stof om het gesprek in Nederland verder te brengen.