Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Als de deurbel gaat…

Als de deurbel gaat…

28 mei 2021 om 10:00 door Anna 0 reacties

We staan op het punt om weg te gaan als de deurbel gaat. Een donateur voor de Cliniclowns. Ik vind dat ze goed werk doen, maar het komt ontzettend slecht uit. We moeten snel de laatste spullen pakken om op tijd bij de apotheek te komen. Toen ik Kerstin van school haalde vertelde ik dat er twee rode plekjes op mijn buik zitten. ‘Oh! Is dat erg?!’ ‘Nee hoor, de huisarts denkt dat het een huidschimmel is. Vanmiddag kunnen we een zalfje ophalen en dan is het binnen een paar dagen weg.’

deurbel‘Ik ga wel even naar de voordeur!’

‘Oké, zeg maar dat het heel slecht uitkomt. Verder niks. We moeten nu gaan. Is dat duidelijk?!’

‘Ja!’

Terwijl ik de laatste spullen bij elkaar gris, vraag ik me nog even af of het verstandig is, maar ook dit mag ze oefenen.

Een paar jaar geleden heeft ze ook eens de deur opengemaakt voor iemand. Toen ik de douche uitliep, gelukkig in badjas, zat daar zo maar een buurman aan tafel. Klaar voor een kopje thee. Hij was helemaal in zijn schik. ‘Oh hallo! Stond je onder de douche? Wat is het toch een voorbeeldig meisje! Ze zei dat ik binnen mocht komen en je zo klaar was.’ Kerstin zat ondertussen lekker te spelen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

Ikzelf was tamelijk in shock. Kerstin had dusdanig haar best gedaan dat de buurman geen enkele gêne leek te voelen.

Die middag kreeg ze (weer) een les over al dan niet de deur opendoen, het verschil tussen bekende en onbekende mensen en ik leerde haar vooral dat ze áltijd eerst moest overleggen. Afijn, dat was een paar jaar geleden. En sindsdien gaat het de meeste keren ontzettend goed. Zeker als we er bij zijn.

Nu schiet Kerstin in vliegende vaart naar de voordeur. Dat ik haar toestemming geef om zelf de deur open te doen voor een ónbekende man, dat is uniek. Die kans laat ze niet lopen. Vanuit de bijkeuken kan ik haar goed horen.

‘Hallo meneer! Het komt niet zo goed uit.’

In gedachte dank ik haar voor haar heldere boodschap. Ik denk nog wel: En nu afronden. Gedag zeggen en dicht met die deur.

Ik stuur mijn wens zo hard mogelijk, maar Kerstin is niet meer ontvankelijk voor mij. Ze heeft een belangrijke taak en die zal ze tot in de puntjes uitvoeren.

‘Oké, geen probleem’ zegt de donateur. ‘Dan kom ik een andere keer wel weer.’

Goed zo meisje, zeg maar dag!

‘Ja, kom maar een andere keer… We moeten zo weg. Mijn moeder heeft schimmel dus we moeten even naar de dokter! En ik heb een allergie… voor melk. Van mama mag ik deze schoenen nu aan, eigenlijk zijn ze voor een feest bedoeld, maar nu mocht het een keer. Ik roep mijn moeder wel even.’

De beste man lacht. ‘Is goed, doe maar.’
‘Mam!!! Je moet even komen!

Ik roep Kerstin en zeg dat ze maar één ding hoeft te zeggen: ‘Het komt niet goed uit. Punt.’

‘O ja, vergeten!’

Ze loopt, een stuk minder enthousiast, terug naar de voordeur. Dit keer lukt het wel. Ze komt weer naar mij en scant mijn gezicht.

‘Wat is er?’

‘Dat weet je best, Kerstin.’

Gelukkig was ik me er van bewust dat ík me schaamde. Die keurig rode vlekjes waren in mijn hoofd in no time tot iets heel anders getransformeerd. Wat moest die man wel niet denken?

Kerstin verdient het niet dat ik daar boos om zou worden. Zij is zich er niet bewust van dat het nogal gênant is wat ze doet. Maar ze kreeg wel weer een duidelijke les van mij. En voorlopig gaan we weer even samen naar de voordeur. Geven jullie iets extra’s als er iemand voor de Cliniclowns aan de deur staat? Het kan zijn dat ik toevallig de deurbel niet hoor…

Anna (34) zorgt samen met haar man Lars voor Kerstin van 7 jaar. Rianne van 14 jaar is bij hen wanneer het nodig is.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten