Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Naar de tandarts

Naar de tandarts

30 april 2021 om 09:00 door Anna 0 reacties

Twee keer per jaar moeten we er aan geloven. Twee keer per jaar komt het heel slecht uit. Niet vanwege het bezoekje, maar vanwege de hevige spanning die erbij komt kijken. Het gewone leven vraagt al genoeg, een tandartsbezoek heeft altijd een grotere impact dan ik wenselijk vind. Kerstin is óók bang voor een slecht gebit. Daardoor lukt het haar om de stap toch iedere keer te maken.

the-humble-co-cADflhZzgyo-unsplash.jpgDeze keer moeten we op maandag, kort na schooltijd. Dat heb ik zo gepland omdat het een overgang scheelt. Zo hoeven we niet heen en weer naar huis tussendoor. Op weg er heen zit ze bevend en jammerend naast me. ‘Ik wil niet! Ik durf niet!’ Op de parkeerplaats van de tandarts hebben we nog zeven minuten. Te veel om in de wachtkamer te gaan zenuwen. Genoeg om nog iets fijns te doen voor de afleiding. Ik ga voorlezen, ook al heeft ze daar geen zin in. Zoals zo vaak.

Maar als ik begin, doet ze haar gordel af om de plaatjes te kunnen zien. En na een paar bladzijdes doet ze haar rits van haar jas los. Ze ontdooit een beetje. Als we even later in de wachtkamer zitten en worden opgeroepen, pakt ze mijn hand vast. Dat is bijzonder, meestal duwt ze me van zich af als het spannende dichterbij komt. In de stoel houdt ze haar pop stevig tegen zich aan. De tandarts loopt nog even de kamer uit. ‘Je hoeft niet bang te zijn, lieve pop!’ Inmiddels weet ik dat ze met zulke opmerkingen haar eigen angst ventileert.

Wanneer de tandarts weer binnenkomt zet ze haar stralende lach op.

‘Mag ik wat vragen, tandarts?’

- ‘Maar natuurlijk meisje.’

‘Wil je mijn pop even nakijken? Ze heeft bloedend tandvlees.’

De tandarts lacht en zegt dat dat een goed idee is.

Een paar tellen later begint hij met het nakijken van Kerstins gebit. Voor zo ver dat gaat, want ze stelt de ene vraag na de andere. Het blauwe beschermdoekje valt meerdere keren op de grond omdat Kerstin opveert als ze iets zegt of vraagt.

Ik ga naar haar toe omdat ik zie hoe gespannen haar lijfje is. Dat is niet de bedoeling. ‘Je hoeft niet zo te doen hoor, mama!’ Stom van me. Ze wil natuurlijk niet laten merken dat ze bang is. Stel je voor….

De assistente kijkt me verbaasd aan. Of bespeur ik zelfs ergernis in haar gezicht? ‘Het gaat toch prima zo? Ze doet het super goed hoor!’

Als de tandarts klaar is krijgt ze nog een reeks complimenten. ‘Wat heb jij het weer goed gedaan! En wat heb je een mooi gebit! Ga zo door!’

Met een overtuigende lach verlaten we de praktijk. In de auto beveelt ze dat ik speelgoed moet kopen. Nu! Omdat het zo eng was. ‘Nee, dat gaan we niet doen. Ik heb gezien hoe spannend het was. En gelukkig is het weer allemaal in orde. Maar daar hoef je geen nieuw speelgoed voor te krijgen.’

‘Rotmens!’ Ze smijt haar schooltas op de grond, haar broodtrommel krakt. ‘Ik heb heel veel spanning achter mijn rug hoor! Begrijp je dat dan niet?!’

Na het avondeten zie ik haar gezichtje grijs worden. ‘Ik ben niet lekker, ik word helemaal gek.’ De hele avond moet ze overgeven. Dat doet ze hooguit één keer per jaar. Ik weet zeker dat het van de spanning komt. Ze mag die nacht bij ons liggen en de volgende dag laat ik haar thuis. Niet omdat ze ziek is maar omdat ze bij moet komen. Het doet haar goed. We knuffelen veel en ik zie haar weer tevoorschijn komen. De dag erna gaat ze weer naar school, ze heeft weer een beetje buffer.

Anna (34) zorgt samen met haar man Lars voor Kerstin van 7 jaar. Rianne van 14 jaar is bij hen wanneer het nodig is.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten