Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Curlingpleegmoeder

Curlingpleegmoeder

23 april 2021 om 11:00 door Anna 0 reacties

Ik weet het nog goed: de eerste dag met Kerstin naar de kleuterklas. Mijn eerste ervaring als pleegouder op school, háár derde nieuwe kleuterklas. Ze had er een week naar uitgekeken, alle nachtjes afgeteld. Maar op de maandag zelf werd ze vreselijk bang. ‘Ik blijf bij je’ zei ik, ‘we gaan samen.’

curling_Anna.jpgDe juf had niet echt enthousiast gereageerd toen ik zei dat ik graag mee de klas inging voor de overgang. ‘Dat is niet ons beleid. Het kan veel onrust bij die kleintjes veroorzaken. Het is normaal als ze even huilen. Meestal stopt dat al zodra de ouder de klas uit is. Maar ik snap dat dit een ander geval is. Kom dan maar samen.’

Ze zat die maandagochtend thuis onder de tafel en klemde zich met haar armpjes aan een tafelpoot vast. Ze beefde over haar hele lijfje. Met een spelletje kreeg ik haar daar vandaan. En, geheel tegen mijn principes in, met een snoepje maakte ze de stap naar de auto.

Op het schoolplein voltrok zich een klein wonder. Althans, ik kende het fenomeen nog niet. Ik doe het hek open en het rillende meisje aan mijn hand, rukt zich los en loopt kordaat het schoolplein op. Nog voor ik in de gaten heb wat er precies gebeurt, staan er al drie juffen en vijf kinderen om haar heen. Ze lachen allemaal. De juffen kijken er heel vertederd bij. Ik hobbel er achteraan en samen lopen we de school binnen.

Als alle kinderen in de klas zitten overvalt me een bevreemd gevoel. Wat doe ik hier? Waarom bezet ik een kleuterstoeltje met mijn billen? Er is helemaal niks aan de hand. Sterker nog: ze kijkt niet op of om naar mij. Na het kringetje weet iedereen hoe ze heet en gaan ze allemaal spelen. Ook mijn kleine Kerstin. Ze speelt alsof ze hier al jaren komt.

‘Ehm… volgens mij kan ik best gaan’ fluister ik. Dat laat de juf zich geen twee keer zeggen. Ze drukt nog net mijn jas niet in mijn handen. Met moeite krijg ik even oogcontact met Kerstin en ga ik weg. Op weg naar de auto vraag ik me af of ik gek geworden ben. Heb ik te veel dramatische verhalen van de Stapcursus opgeslagen?

Om 12 uur loop ik de school weer in. We hadden voor de eerste dag alleen een ochtend afgesproken. Is dat niet wat overdreven? denk ik nog. Iedereen zit te eten. Dan ineens galmt er een stemmetje door de kleuterklas: ‘Stilte! Iedereen moet nu op zijn plek zitten!’

Ik spiek door het raam. Ja hoor, als een kleine juf loopt ze haar nieuwe klas te dirigeren. Iedereen wordt direct stil en gaat zitten. Braaf wachten ze tot ze de traktatie krijgen. Mijn mond valt open van verbazing. De juf ziet me staan en wenkt me binnen. ‘Het ging geweldig! Wat een enig kind! Morgen gewoon de hele dag?’

Het lukt me nauwelijks om te reageren. Wat gebeurt er allemaal? Moet ik nu al een besluit nemen over morgen? Hoe zit dat eigenlijk met de leerplicht? Ik breng uit dat het fijn is als dat al lukt. Kerstin rent niet op mij af. Nee, ze kijkt boos als ze me ziet. ‘Ik wil nog niet naar huis!’

Even later lopen we het plein af. Mijn handen vol met jas, tas en de traktaties. Achter mij sloft Kerstin. Met hangende schoudertjes en een kletsnatte plasbroek. Nog voor ik thuis de deur opendoe, barst de bom. De hele middag is ze niet te genieten. Ze heeft al haar kruit verschoten.

Ik weet ook nog goed hoe ze om onze poetshulp heen dwarrelde. Oh wat hadden ze het gezellig. De week erop zei ik dat de hulp weer zou komen. ‘Nee!! Niet weer! Ik wil niet dat ze komt! Dan wil ik ergens anders zijn!’

Of de keer dat we onverwachts bezoek kregen. We zaten gezellig in de tuin. Het bezoek was nog niet in de auto gestapt, of Kerstin rende naar de wc omdat ze moest overgeven.

Een andere keer ging ze naar een feestje. Ik nodigde mezelf ook uit. Niet omdat ik zo graag wilde, maar vanwege de hevige angsten die er aan vooraf gingen. De belofte dat ik mee zou gaan, zorgde ervoor dat ze de stap durfde te zetten. Eenmaal op het feestje bekroop me weer het gevoel dat ik totaal niet was waar ik wezen moest.

We hebben laatst een corona-test gedaan. We moesten haar uit de wasmand halen, zo bang was ze. We kregen extra tijd, ze begrepen het bij de testlocatie. Eenmaal daar waren ze nog geen vijf tellen met haar bezig. ‘Nou, als ieder kind het toch zo zou kunnen doen! Wat ben jij een dapper meisje!’

Dapper is ze. Absoluut. Maar oh wat hebben we nog een kloof te overbruggen in wat ze ons thuis durft te laten zien en hoe ze zich in de buitenwereld presenteert. De paar keer dat ik naar anderen teruggekoppeld heb hoe Kerstins reactie was, werd dat steevast weggewuifd. Er was een andere reden voor die ontploffingen. Ze hadden toch met eigen ogen gezien hoe soepel en ontspannen het was gegaan!?

Ik lijk verdacht veel op een curlingpleegmoeder die alle wegen vrijmaakt. Dat is dan maar zo. Mijn focus ligt op iets anders: iedere keer dat de buitenwereld een glimp van haar angst mag meekrijgen, maak ik een sprongetje in de lucht.

Anna (34) zorgt samen met haar man Lars voor Kerstin van 7 jaar. Rianne van 14 jaar is bij hen wanneer het nodig is.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten