Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Bitterzoet

Bitterzoet

16 april 2021 om 11:00 door Anna 0 reacties

Door onze ingrijpende gezinsverandering kwam ik niet meer tot schrijven. Nu voelt de weg weer vrij om iets met jullie te delen. Ik wist niet dat het kon, rouwen terwijl er niemand dood is. Maar dat is toch echt wat er gebeurde de afgelopen maanden. Twee van onze lieve, dierbare pleegkinderen, hebben ons pleeggezin verlaten. Het zat er al een tijdje aan te komen maar ik hoopte zó dat het niet zou gebeuren. Dat hun ouders inzien hoe ze hier ontspannen en andere dingen leren. Is het te bedreigend? Hebben ze het te goed? Als de reden louter positief was, dan had ik uiteraard de vlag uitgehangen.

blog_Anna_bitterzoet.jpgAls pleegouder sta ik in sommige situaties volledig machteloos, zo ook nu. Ik heb me er met veel pijn en moeite bij neergelegd. Het alternatief om dit te voorkomen was dat ik zou zijn gaan vechten of trekken. Dat leek me voor niemand fijn en gezond.

Bovendien waren we elkaar dan waarschijnlijk sneller ‘kwijt’ geraakt. We hebben altijd zo goed mogelijk overlegd met hun biologische ouders. Vanuit vertrouwen en begrip. Ik sta er nog steeds achter maar er zit wel een andere kant aan: diezelfde houding heb ik nooit van hen uit ervaren. Ondanks alles dat we kosteloos en onvoorwaardelijk gegeven hebben. We zijn er altijd geweest in tijden van nood, ook al verklaarde onze omgeving ons voor gek: ‘Het is niet jullie verantwoordelijkheid. Denk aan jezelf, dit gaat jullie opbreken.’

Pleegzorg is voor mij in grote mate omdenken. Kijken naar wat er wél is en is geweest. Dat is enorm. Ik heb er dan ook geen moment spijt van. Gelukkig hadden we de tijd om afscheid te nemen. Ik heb een fotoboek voor hen gemaakt met allerlei leuke verhalen. Voor de zekerheid heb ik er twee besteld, ook eentje voor hier. Als reserve.

Het is wel gek. Ik heb mijn huis, hart en energie gegeven zonder enige aarzeling. En nu lijkt dat ineens zo vreemd. Waarom ben ik zó intensief de verbinding aangegaan terwijl ik wist dat ze ook weer weg konden gaan Het is eigenlijk best simpel: ik heb gedaan wat nodig was op dat moment. En dat zullen ze bij zich dragen, dat weet ik zeker. En eerlijk is eerlijk, ik maak een buiging voor iedere ouder die de zorg van zijn bloedeigen kinderen deelt met een ander. Ik geloof niet dat ik het ooit gekund zou hebben.

Mijn lieve, lieve Maaike en Brian, wat gaan we jullie missen. En wat hebben jullie ons leven verrijkt. Jullie blijven voor altijd in ons hart. Ik spreek het niet uit, daar krijgen we ingewikkelde situaties van, maar dat hoeft ook niet want diep van binnen weten jullie het zelf: de deur zal altijd openstaan.

Anna (34) zorgt samen met haar man Lars voor Kerstin van 7 jaar. Rianne van 14 jaar is bij hen wanneer het nodig is.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten