Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Ik mis de crisis

Ik mis de crisis

23 januari 2021 om 11:00 door Amy 1 reactie

Ik merk het steeds meer. De resultaten van het “normale” gezinsleven, de liefde, de aandacht. Het sturen, het vallen en weer opstaan. Dat alles sijpelt steeds verder door in het leven van onze huidige pleegkinderen. Zo mooi om die transformatie te zien.

blog_ikmisdecrisis.jpgPleegdochter Demi kwam na een leven in een huis vol drugs, ontvoering en mishandeling bij ons thuis binnen als een angstig meisje. Als er een brommer langsreed of een onverwacht geluid was vloog ze onder de tafel. Ze stond ontzettend op standje overleven en was volledig in zichzelf gekeerd. Als wij hier thuis in een discussie verzeilt raakten zagen we twee grote, hele bange oogjes. Vertrouwen en liefde waren erg ver te zoeken in haar leven. 

Pleegzoon Finn kwam ook na een ontvoering en mishandeling bij ons. Hij praatte niet en at alleen maar appels. Zo in zichzelf gekeerd en angstig heb ik weinig kindjes gezien hier. Zijn taal van spreken was agressie omdat hij dit in zijn jonge leventje zo had geleerd. Als het niet ging zoals hij wilde sloeg hij er op los of vloog er wat door de lucht. 

Ze kwamen allemaal aan met een klein tasje met wat spulletjes. Vaak stonk de inhoud zo enorm dat de tas naar de schuur moest en de inhoud in de was. De kleding was vaak te klein, te vies of stuk. De kinderen waren ook vaak te klein, te vies en te stuk gemaakt in hun jonge leventje. 

Eenmaal bij ons aangekomen begon het. Het aftasten. Waar zitten de trauma’s, waar zit het verstoorde gedrag, wat kunnen en willen ze wel en niet. En dan het fantastische gevoel dat het geeft om te zien dat ze kleine stapjes vooruit zetten. Soms voor even en soms blijvend. Soms wisten we echt niet meer hoe we het moesten aanpakken. Maar door vol te houden en flexibel en creatief te blijven is het toch elke keer gelukt.

Ik kijk naar onze drie pleegkinderen. Ze doen het goed. Een juf zei laatst dat het zelfs gewoon een normaal kind leek. Natuurlijk zijn er nog steeds kleine crisisjes. En natuurlijk doen we nog steeds stapjes vooruit (en soms ook achteruit). Maar het fundament wordt steeds steviger. Het fundament waar ze de rest van hun leven verder op kunnen bouwen.

Maar eerlijk..... ik mis de crisis. Het kindje dat gebroken bij ons komt en die helemaal niets meer heeft. Geen hoop en geen huis en geen vertrouwen. Het liefhebben zonder voorwaarden. De spullen die door de lucht vliegen. De nachtelijke avonturen, zelfs dat mis ik. Wie weet ooit ... staat er toch weer een kindje met een stinkend tasje op de stoep waar we weer een mooi fundament voor mogen aan gaan leggen. 

Amy (40) is fulltime pleegmoeder en getrouwd met Collin (40).
Ze hebben drie eigen kinderen Joy (18) Nicky (16) en Joël (14) en drie pleegkinderen Demi (5), Finn (4) en Faya (3). 

Reacties

  1. netty netty Schreef op 1 februari 2021 om 22:08:03

    Oh ja!! herkenbaar. Ik ben bijna 50 en de twee jongste pleegtieners vliegen bijna uit. tsssjjjaaa, ben ik daar dan al aan toe? Wat was het zwaar de afgelopen 5 jaar, maar wat mooi en leuk en heerlijk ook. Wat zal ik de hectiek missen, en de gekte, misschien zelfs de zooi.

Plaats een reactie

Sluiten