Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Wenproces

Wenproces

15 november 2020 om 12:00 door Natasja 0 reacties

Zeven weken geleden begon onze eerste echte pleegzorgervaring. In de zomer hadden wij al een vakantieplaatsing gehad, maar nu was het voor ‘het echie’. Je wacht op het telefoontje en dan ineens op een donderdagmiddag, was het zover! Met bonzend hart pakte ik die donderdag de telefoon op. We kregen de vraag of wij voor een koppelplaatsing wilden gaan. Het ging om een tweeling van twee jaar, en er was haast bij geboden want hun moeder was hoogzwanger van haar derde kindje. Ons gezin kreeg een weekend bedenktijd. Dan begint het nadenken! Mijn man en dochter zeiden gelijk “ja”, mijn zoon en ik hadden nog twijfels. Maar eigenlijk waren we er na 24 uur wel uit: we gaan ervoor! Wij wilden deze tweeling een fijn plekje geven in ons gezin.

natasja.jpgHet weekend was voorbij en wij konden onze “ja” meedelen aan de matcher. Er werd een afspraak gemaakt voor een eerste kennismaking en met een knoop in mijn maag gingen wij woensdag al naar de tweeling toe. Een meisje genaamd Eline en een jongetje met de naam Jayden. Gelukkig verliep de kennismaking best goed. Dat was een last van mijn schouders. Een week later was het dan al zover! Ze werden naar ons  gebracht. Jeetje, weer zo spannend. Ik heb zo te doen met de ouders, ik kan het me amper voorstellen hoeveel pijn dat moet doen om je kind weg te brengen naar relatief vreemde mensen. Ik had het gevoel alsof ik hun kinderen afpakte, hoe gek dat misschien ook klinkt. Toen de tweeling er was kon het wennen aan elkaar beginnen. Mijn man en ik stonden met open mond toe te kijken hoe makkelijk dat gaat! Alsof ze helemaal niet hoefden te wennen? Dat zou vast nog wel komen, dacht ik nog.  Jayden en Eline gingen al direct spelen en eten en slapen ging ook al gelijk goed! Wat fijn was dat zeg! 

Maar dan. Jayden’s driftbuien kwamen al vrij snel in zicht. Jeetje, wat kon hij gillen. Oorpijn zou je er van krijgen! Het woordje “nee” was ook al gelijk favoriet, maar dat hoort er natuurlijk ook wel gewoon bij: ik ben twee en zeg nee. De weken verstrijken en we ontdekken de eerste haarscheurtjes. Ik loop op mijn tandvlees want mensen: ik vind het best wel pittig. Ineens weer in de luiers en dan gelijk twee kleintjes. Ik kom handen en ogen tekort met deze twee duiveltjes! We hebben te maken met ontwikkelingsachterstanden bij beiden. Inschrijven voor de peuterspeelzaal moet snel opgestart worden maar dat valt om de een of andere reden nog niet mee. Ook dat blijkt een heen en weer gebel te worden, wat energie opslurpt. Er volgen afspraken in het ziekenhuis en ook fysiotherapie moet worden opgestart.

Ik wil het allemaal perfect doen, maar bestaat dat wel?! Heb ik het perfect gedaan bij mijn eigen kinderen? Nee, ook niet. Daar heb ik ook fouten gemaakt. Maar toch wil ik het om de een of andere reden bij deze twee engeltjes misschien nog wel beter doen. Dat klinkt ook al zo gek, want ik hou meer van mijn kinderen dan van wat en wie ook ter wereld! Maar het zijn pleegkinderen, dat zegt misschien al genoeg denk ik. Zij hebben daar niet voor gekozen. Het mooiste is en blijft als de kinderen gewoon veilig onder moeders vleugel kunnen blijven. Wat gewoon niet kan nu. Van nu af aan spreid ik niet alleen mijn vleugels voor mijn eigen kinderen, maar voorlopig ook voor onze pleegtweeling. Genoeg ruimte en genoeg liefde te bieden. Hoe zwaar en hoe moeilijk het soms ook is.

Natasja (37) is getrouwd met Stefan (37) en samen hebben ze dochter Celeste (12) en Jesper (8). Sinds september 2020 zijn ze pleegouders van de tweeling Eline en Jayden (2). 

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten