Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Een lastig puzzeltje

Een lastig puzzeltje

1 augustus 2020 om 11:30 door Anna 0 reacties

Mijn man, pleegdochter Kerstin (6) en ik gaan weer eens kamperen, dat is lang geleden. Onderweg komen we langs een leuk winkeltje en besluiten we een kijkje te nemen. We zijn meteen in de vakantiestemming. Kerstin babbelt er op los met de verkoper en hij vraagt haar het hemdje van haar lijf. Na een paar minuutjes neem ik het over: “Zo, nu is het weer klaar met kletsen meisje, anders ben je straks veel te moe.” De verkoper is er niet blij mee. “Het was net zo gezellig. Je kunt ze veel beter zo hebben dan van die kinderen die achter hun moeder duiken! Ze is open en vrij, dat is een heel mooie eigenschap!”

camping.anna.jpgIk zeg dat ik in de gaten heb dat ze het heel gezellig hebben, maar dat ik het met een reden zeg. Hij fronst zijn wenkbrauwen en pakt wat korzelig de pakjes in. Als Kerstin vast naar de auto gaat (zonder kletsen is het veel te saai) leg ik uit hoe Kerstin haar best doet maar zich letterlijk ziek kan praten. Zonder al te veel informatie te geven maak ik hem duidelijk dat het puur uit liefde is dat ik haar begrens. De man heeft direct respect en bedankt me voor de uitleg, hij begrijpt het helemaal.

Op de camping staan we in een natuurhokje, zoals Kerstin het noemt. Torenhoge heggen waardoor niemand ons ziet. Horen kunnen ze ons wél. Omdat we lang niet gekampeerd hebben, moet Kerstin extra schakelen. Het eerste dat ze doet is in haar bedje gaan liggen. Even later speelt en scharrelt ze lekker rond, we hebben geen kind aan haar. Maar als het bedtijd is begint ze te brullen en te briesen. “Ik ga geen pyjama aan doen! Jullie zijn mijn papa en mama niet meer!” Als we rustig zeggen dat het net als anders gaat, lijkt het of we de alarmknop indrukken. Het is of ik de onzichtbare buren hoor denken: dat deden wij vroeger héél anders. Ik probeer mijn gedachten te negeren, laat ze maar denken dat ik haar van alles aandoe. Ik weet hoe het zit. 

De volgende ochtend wordt baby Kerstin wakker: “Agoegoe gaga! Baby papje!” Dat is ons ritueel, in de ochtend mag ze baby zijn. Zo is het gekanaliseerd en kunnen we toch aan haar onstilbare behoefte om even baby te mogen zijn voldoen. Kerstin doet niet alleen als een baby, ook haar gebrabbel komt volledig natuurlijk over. Wat een puzzel voor die buren. Eerst zo’n rustig gezinnetje, dan een oorverdovend gekrijs en in de ochtend blijkt er nog een baby te zijn. Ik hoef gelukkig niet iedereen uitleg te geven. Ik heb vakantie en richt me op andere puzzels: kruiswoordraadsels, heerlijk!

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars (43) zorg ik voor vier kinderen: Rianne (13), Maaike (11) en Brian (9) komen sinds 7 jaar in de weekenden. Kerstin van 6 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten