Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Terug naar school, maar dan anders

Terug naar school, maar dan anders

28 mei 2020 om 09:30 door Anna 0 reacties

Er gingen weken voorbereiding aan vooraf omdat het allemaal anders zou zijn. Zondag was Kerstin er helemaal klaar voor. Ze had zo'n zin om weer naar school te gaan!!

Eerlijk gezegd vond ik de quarantaine vaak een heerlijke tijd. Op een bepaalde manier ging het hele corona-gebeuren een beetje langs ons heen. Kerstin was ontspannen, vrolijk en leergierig op veel verschillende gebieden. Qua hechting maakte ze grote sprongen. Dat kon in die prikkelarme omgeving en met zoveel rust.
We hadden het dagelijks over corona, maar het bracht haar niet van haar stuk. 

Voordat Kerstin weer naar school ging, brachten we voor het eerst in weken een bezoek aan een winkel. Eenmaal weer thuis kreeg ze een woedeaanval. De schrammen stonden op mijn arm en haar tandjes werden dreigend naar me getoond: ‘Laat me met rust!’ Even later zei ze dat ze bang was dat ze weg moest van ons, dat ik niet meer voor haar wilde zorgen. Dat heeft ze vaker als er iets spannends staat te gebeuren.

Tijdens de lunch rende ze naar de wc. Ze voelde zich ziek. Kermend van de pijn ging ze naar bed en daar heeft ze uren gelegen. Kreeg ze nou gewoon griep? Of is het stress? Hoe moet dit morgen op school..?

Eenmaal uit bed de volgende morgen leek er niets meer aan de hand.
Na een korte nacht riep ze ons heel vroeg wakker: ‘Ik heb zo'n zin in school!!!’
Ook op school was er niks van spanning te bespeuren.

Na schooltijd komt er een heel vrolijke Kerstin op me af gerend. 'Het was leuk!!'
Thuis pakken we de spullen uit en dan gaat het mis. Ik heb geen idee waarom precies, maar ik moest mijn mond dichthouden.
'Hé, zo praten we toch niet tegen elkaar?!', zeg ik tegen haar en voor ik het in de gaten heb krijg ik een enorme vuist in mijn gezicht. Ik word niet boos maar schrik wel. 

Nadat we het opgelost hebben, wil ze in een klein hoekje van de woonkamer liggen. En daar blijft ze de rest van de middag. Ze is uitgeput. Arm kindje toch.
Wat heb ik met haar te doen en wat voel ik me machteloos.

Moet ik het de tijd geven? Is het ondoenlijk en schadelijk haar naar school te laten gaan? Doe ik er goed aan om haar als een van de weinigen langer thuis te laten? Afstand en nabijheid is sowieso al ingewikkeld, nu is het helemaal verwarrend.
Ik vind het vreselijk ingewikkeld. Het zal voor ieder gezin best spannend geweest zijn maar ik denk dat kinderen met een traumatisch verleden het wel dubbel zwaar hebben. Er is een voordeel hier: thuis les krijgen vindt ze vandaag ontzettend leuk! 

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars (43) zorg ik voor vier kinderen: Rianne (13), Maaike (11) en Brian (9) komen sinds 7 jaar in de weekenden. Kerstin van 6 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten