Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Ik heb mij nog niet voorgesteld

Ik heb mij nog niet voorgesteld

27 mei 2020 om 12:00 door Sandra 2 reacties

Ik schrijf hier nu al een aantal artikelen voor jullie en ik heb mijzelf helemaal nog niet aan jullie voorgesteld…. oeps! Bij deze alsnog.

Mijn naam is Sandra. Ik ben gelukkig getrouwd met Dorus en (pleeg)moeder van vijf kinderen. Eerst kwamen onze twee pleegkinderen David en Michelle bij ons wonen. Zij hadden ‘rugzakjes’. Niet lang na dat David en Michelle bij ons kwamen werd de tweeling Roy en Gijs geboren. Sep kwam daar snel achteraan en zo werden wij in drie jaar tijd ouders van vijf kinderen. Voor ons was en is het (pleeg)ouderschap een prachtige en liefdevolle taak waar ik elke dag weer van leer en groe

Ik heb mij nog niet voorgesteld foto.jpegAls kind was ik een gevoelig meisje. Ik voelde me vaak eenzaam omdat ik geen echte verbinding aanging met de mensen in mijn omgeving. Op school bijvoorbeeld liet ik niet mijn ware ‘ik’ zien. Mijn kleuterjuf schreef in mijn poëziealbum: ‘Heel stilletjes kwam je binnen, om de eerste dag op school te beginnen. Geen geschreeuw en geen gejoel, Sandra pakte stilletjes haar stoel.’ Wat liet ik daar op een school een andere Sandra zien dan ik thuis was. Thuis in ons gezin en thuis bij de dieren. Daar voelde ik mij veilig, begrepen en gezien. Vooral door de paarden. Paarden gaven mijn vleugels.

Etiketjes
Zo onzeker, timide en stil als ik op school overkwam, zo zelfverzekerd en krachtig voelde ik mij bij de paarden. Bij hen kon ik mezelf zijn en was ik de zelfverzekerde jongedame die alle mishandelde en verwaarloosde paarden weer op de rit kreeg. Op stal met andere paardenmeiden liet ik MIJ zien, zoals ze me nergens anders zagen.

Hoe je iemand ziet is dus niet altijd wie iemand echt is. Dat zorgt er voor dat ik nu niet zoveel heb met etiketjes zoals ADHD en autisme. Ik kijk graag naar wie het kind is zonder etiketjes. David kwam bij ons wonen met ‘etiketjes in de maak’. Hij zou mogelijk onderzocht moeten worden, maar eerst was er ruimte om kennis te maken en te wennen bij ons. Door de vrijheid in geborgenheid die wij hem gaven hebben wij niets van het ‘etiketjes-gedrag’ teruggezien. 

Pleegkinderen en hun pony
Toen David en Michelle net bij ons waren en ik ze intens zag genieten als ze op mijn paard zaten – die gaf ze vleugels, zorgde voor een ‘leeg’ hoofd en liet ze hun verdriet even vergeten – wist ik dat er heel snel een pony mocht komen voor deze kanjers. Ik gunde hen die verbinding met hun pony. De veiligheid en de vriend waarbij zij zichzelf konden zijn, zonder woorden te hoeven geven aan hun gevoel of hun verhaal. Een pony die er gewoon altijd voor ze is zonder oordeel.

Toen ik net pleegmoeder was stelden mensen mij vragen als “Waarom geen adoptie? Dan zijn ze van jou”. En toen ik zwanger was van Roy en Gijs vroegen sommigen “Gaan David en Michelle nu weg?” Ik viel van de ene in de andere verbazing. ‘Deze’ kinderen horen bij mij, bij ons gezin. Kinderen zijn geen bezit, kinderen zijn niet VAN mij, ik mag ze een stukje begeleiden op hun pad naar volwassenheid en zelfstandigheid. Ik mag ze liefde geven en stukjes uit hun rugzakje laten helen. Ik mag ze voorleven, voordoen hoe het ook kan en ze met die kennis en ervaringen hun eigen pad laten bewandelen.

Het (pleeg)moederschap
En waarschijnlijk herken jij dit ook wel, want hoe lang of kort (crisis- of tijdelijke opvang) kinderen ook bij je zijn, je hebt een missie en je wilt impact maken. Ze iets moois meegeven. Ze zijn HEEL. Ze hebben hun eigen trauma’s, ervaringen, karakter- en gedragseigenschappen en zijn daarmee uniek. Ze hebben geen etiketjes nodig. Ze zijn volledig zichzelf door wie ze zijn en de levenslessen die ze hebben gehad: uniek dus. En daarmee bewandelen ze hun eigen pad en doen hun eigen ervaringen op. Ervaringen die zij - onder jouw liefdevolle vleugels - omzetten in kracht.

In het moederschap werd ik mij er pas echt van bewust dat ik andere keuzes maak: bewuste en eigen keuzes. Eigenlijk doe ik niet anders dan mijn hart volgen. Ik begeleid moeders om in een pure balans te komen. Balans is voor mij geen statisch gegeven, maar een dynamisch evenwicht tussen belasting en belastbaarheid. Ik help moeders hun eigen, unieke way of life te vinden waarmee zij direct impact maken op hun kinderen met de LIEF-methode.

Ik ben Sandra de Wit-Vis, mindset mentor voor (pleeg)moeders. Samen met mijn man Dorus woon ik in Berkhout. Wij zijn ouders van 5 kinderen: David, Michelle, Roy, Gijs en Sep.

Download hier mijn gratis E-book over de LIEF-methode

Reacties

  1. Mieke Jorissen Mieke Jorissen Schreef op 28 mei 2020 om 17:01:24

    Een mooi en helder verhaal. Mag ik het delen op de facebookpagina van Vigere jeugdzorg?

  2. Sandra de Wit - Vis Sandra de Wit - Vis Schreef op 29 mei 2020 om 09:50:21

    Hoi Mieke,
    Voel je vrij om dit te delen.
    Liefs Sandra

Plaats een reactie

Sluiten