Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Logeren

Logeren

26 februari 2020 om 10:00 door Anna 0 reacties

Het is vakantie. Tijd om dingen te doen die normaal gesproken geen optie zijn... Kerstin wil dolgraag bij haar vriendinnetje logeren. Het plan ontstaat spontaan als ze na het avondeten nog even met elkaar bellen. Het gaat zo enthousiast en vanzelfsprekend, dat we er in mee gaan: het mag.
De vierde keer (één nachtje) sinds ze bij ons woont en dat is niet voor niks: want naast dat ze het zo leuk vindt, is het iedere keer ook erg spannend.

koffers.jpegAls ze ophangen is het tijd om tanden te poetsen en naar bed te gaan, maar Kerstin gaat als een malle aan de slag om spullen klaar te zetten: twee koffers, drie poppen, een kinderwagen, heel veel speelgoed, een sleutelhanger en natuurlijk haar ’lievelings’-spiegeltje dat ze zomaar tegenkwam. We laten haar even gaan, dit is voor haar een manier om even te verwerken wat er gaat gebeuren. Het is vakantie, het is niet erg als ze iets later in bed ligt. Nu geen strijd meer aangaan over wat er wel en niet mee gaat.

Ze is erg onrustig als ze in bed ligt, maar het slaapritueel maakt haar moe en ze valt dan ook snel in slaap. De volgende ochtend stuitert ze door de woonkamer. Er zijn nóg meer spullen bij de koffers gelegd.
Ik ben nog moe en ook wat geïrriteerd dat zoiets leuks zoveel werk vraagt, maar ik besluit dat ik dit goed wil begeleiden en wil doen wat er nodig is. Het feit dat ze zich angstig gedraagt, is eigenlijk heel positief: ze voelt dat ze haar veilige plek even gaat verlaten, een teken dat ze zich hecht.

'Lieve Kerstin, zal ik je vertellen wat ik zie gebeuren?', probeer ik een gesprek met haar te beginnen.
'NEE! Hou je mond! Ga weg! Laat me met rust!' Ze gilt, kruipt weg en als ik naar haar toe ga, wil ze me slaan.
Even later loopt ze naar de keuken en pakt ze van alles uit de kast: meel, eieren, suiker…
Ik aanschouw het even om te zien wat er gebeurt. En dan begrijp ik het: ze zoekt ergens controle over nu er zoiets spannends staat te gebeuren. En op een bepaalde manier schreeuwt ze om mijn grenzen.

'Kerstin, ik zie dat je graag dingen wil regelen en kiezen. Je mag iets bakken van mij, maar ík bepaal hoeveel en wat en dan mag jij het allemaal doen. Ik wil dat je stopt met het boze gedrag want dat hoort niet bij bang zijn. We gaan het net als anders doen en als het te lastig is, moeten we het logeren een andere keer doen. Zo is het niet leuk meer.'
Ze begrijpt het en zegt nog steeds heel graag te willen logeren. ‘Oké, dan gaan we straks een koffer tekenen en schrijven we zeven dingen op die meegaan, meer niet. Ik snap dat je het liefst alles mee wilt nemen, maar dat is veel te onrustig. Het is juist ook leuk als je straks met het speelgoed van je vriendinnetje kunt spelen.

Ik ben een beetje huiverig voor haar reactie, misschien is dit een beetje té duidelijk. Maar Kerstin komt naar me toe, kruipt op schoot en begint te huilen. Ze was dus inderdaad op zoek naar mijn duidelijkheid. 
Ik droog haar tranen en dan gaan we naar de keuken. Ze vraagt de dingen weer zoals gewoonlijk en zij mag eitjes breken, afwegen en mixen. Zo ervaart zij regie, terwijl ik die eigenlijk heb over de gang van zaken. Ik voel weer grond onder mijn voeten. Onbewust was ik er toch te veel in mee gegaan, de diepe angst die logeren bij haar naar boven haalt. We dreigden samen te verdrinken in de trauma's die getriggerd werden. Emoties uiten is goed: ze verwerkt de trauma’s op die manier. Maar grenzen geven is nodig om niet te vergeten dat het allemaal begon met een leuk idee. En leuk zal het worden, dat weet ik zeker!

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars (43) zorg ik voor vier kinderen: Rianne (13), Maaike (11) en Brian (9) komen sinds 7 jaar in de weekenden. Kerstin van 6 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

 

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten