Ons telefoonnummer: Contact en helpdesk: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Troosten

Troosten

6 februari 2020 om 10:00 door Anna 0 reacties

Ken je dat, het moment dat je een kind op slot ziet gaan en niet weet of je links- of rechtsom moet om weer contact te krijgen? Ik had het laatst. Rianne was boos op Maaike en Maaike op Rianne. Het ging nergens over, dat werd al snel duidelijk. Maar dan zit er natuurlijk iets onder dat wél ergens over gaat.

geruststellen.jpgMijn man Lars zag ik nergens, maar die kon ik nu niet gaan zoeken. Eerst snel Kerstin naar bed brengen, dan kan ik er daarna zijn voor de rest. Toen ik terug kwam, was de stemming bijna grimmig. Ze wilden niet praten en stoven weg toen ik zei dat we dit samen gingen oplossen.

Ik liep naar Rianne en zei dat ik haar ging helpen. Dat was voor haar genoeg om in paniek te raken. Ze spartelde, sloeg me van zich af en schreeuwde dat ik weg moest gaan. Heb ik wel goed gevoeld dat ze verdrietig is? Ga ik nu haar grenzen over?
‘Nee Rianne, ik laat je niet alleen nu.’ Ze spartelde door, zo hevig dat ik me even zorgen maakte over mijn aanpak. Maar al binnen één minuut gaf ze zich eraan over. Ze huilde in mijn armen, liet zich over haar wangen aaien en zakte steeds dieper in mijn schoot.
‘Huil maar meisje, huil het er maar uit.’

Na een minuut of vijf mocht ik haar optillen. Dertien jaar en haast even lang als ik. Ze slaat haar armen om mijn nek, vol overgave. Ik heb het in de afgelopen zeven jaar nog nooit gedaan, maar mijn gevoel zegt me dat ze zachtjes 'geschud' wil worden, als een baby’tje. En dat doe ik. Ze zakt nog verder tegen me aan, haar armen nog dichter om mijn hals. Gelukkig, ze staat het zichzelf toe.
Wat een rijkdom, wat een intens moment om te mogen beleven. 

Ik blijf bewust in een andere ruimte staan, want het ziet er ongetwijfeld niet uit. We kunnen nu geen negatieve opmerkingen gebruiken. Het is een tijdloos en belangrijk moment dat dwars door leeftijd, lichaamslengte en gewoontes gaat. Dit is de veilige haven die ze mag voelen. Dit gaat over er zijn, los van ons hoofd, maar van hart tot hart.

Wanneer ze rustig is, lopen we naar de bank. Daar zakt ze met haar hoofd tegen mijn schouders aan. Ik til Maaike op en neem haar nu op schoot. De hoofden van Rianne en Maaike zoeken elkaar op, ze praten tegen elkaar alsof ze helemaal geen ruzie hebben gehad. Het is eruit, bij allebei. Over tot de orde van de dag. Het is zaterdagavond, tijd voor chips en tv kijken.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars (43) zorg ik voor vier kinderen: Rianne (13), Maaike (11) en Brian (9) komen sinds 7 jaar in de weekenden. Kerstin van 6 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten