Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Uit eten

Uit eten

16 januari 2020 om 10:00 door Anna 0 reacties

We hebben iets te vieren, want mijn vriend Lars is jarig geweest. Verjaardagen vieren is nogal intensief met onze kinderen, dus die van onszelf slaan we liever over.
Maar dat is niet leuk voor de kinderen. Compromis: met elkaar uit eten. De kinderen gaan uit hun dak van blijdschap. Omdat het vertrouwde restaurant waar we vaker heen gaan is volgeboekt, gaan we naar een nieuw restaurant. We opperden nog om het te verplaatsen naar het volgende weekend, maar dat was voor geen van hen een optie. Ze hadden zich er helemaal op verheugd om nú te gaan.

3257337823_a80d1bb5e7_k.jpgIn de auto zegt Maaike blij: ‘Ik ga naast Lars zitten!’ Prima meisje.
We zien een ambulance langs scheuren. De kinderen roepen door elkaar heen: ‘Misschien gaat er wel iemand dood!’ ‘Misschien is er wel een botsing geweest met dieren!’ Zo gaat het nog even door.
Kerstin is stil, ik kijk even hoe het met haar gaat. Ik zie tranen over haar gezichtje biggelen. ‘Wat is er meisje?’
Buiten vertelt ze: ‘Ik ben verdrietig omdat mijn opa dood is gegaan. Ik ben een keer naar hem toe gegaan en toen stak zijn tong uit zijn mond. Zijn tong stak er helemaal uit!’
De andere kinderen dringen zich om ons heen. Met grote ogen en gegniffel fluisteren ze: ‘Dit verzint ze toch!?! Ze verzint altijd verhalen over haar opa! Haar opa leeft toch nog gewoon?’ Ik troost Kerstin en we gaan gauw naar binnen, het is koud. Binnen schiet iedereen op de bankjes bij de gereserveerde tafel. 

Maaike komt tot de conclusie dat ze nu niet samen met Lars op het bankje kan zitten. ‘Dan ga ik wel op een stoel naast je zitten’, zegt Lars. Maar dat is geen optie in haar hoofd. Verontwaardigd zegt ze tegen Rianne dat zij van het bankje af moet.
Dat gaat er bij Rianne niet in, zij zat daar als eerste! Maaike begint zachtjes te huilen. Er is kortsluiting in haar hoofd.
Ik zeg dat ze even bij me moet komen om naar een oplossing te zoeken. Er kan veel, maar niet alles. Het plan is om halverwege van plek te ruilen. Iedereen zit te kleuren en van een afstandje zou je denken dat we een voorbeeldig gezin zijn.
Als de ober komt, doen wij de bestelling voor Maaike. Die kan niks meer zeggen, ze huilt nog steeds stilletjes. Haar kleurplaat is nat van de tranen. 

Als er van plek wordt gewisseld, is Maaike rustig en haakt ze weer aan in het gesprek.
De borden zijn dan al bijna leeg en ik denk vooral: voorlopig even niet meer uit eten. Het idee van samen uit eten gaan is leuk, maar het kost iedereen zoveel energie om in een vreemde omgeving zijn plekje te vinden dat het dat niet waard is. Die energie besteed ik liever aan elkaar.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (13), Maaike (11) en Brian (9) komen sinds 7 jaar in de weekenden. Kerstin van 6 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten