Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Bui in de supermarkt

Bui in de supermarkt

26 november 2019 om 10:00 door Anna 0 reacties

Kerstin mocht weer een keer een speelafspraakje maken van ons. Dat doen we niet zo snel meer maar nu dachten we dat het kon. Ons niet realiserend dat we ook nog boodschappen moesten doen. Des te meer reden om het echt bij een uur spelen te houden, ook al was de sfeer bijzonder relaxed. Inmiddels hebben we geleerd al rekening te houden met de rest van de dag.

20191122_091859.jpgIn de auto naar de supermarkt ging het al meteen mis. Schoppend tegen onze stoelen riep ze: ‘Ik wil geen boodschappen doen, ik wil naar een restaurantje gebakjes eten en anders niks!!!’
Ik moest er stiekem om lachen en tegelijkertijd wist ik direct: dit is code rood. Dit doet ze alleen maar omdat ze te moe is.

In de winkel had ze haar karretje gevuld met rollen inpakpapier. Voor de cadeautjes voor Sinterklaas. Tweede keer dat de alarmbellen afgingen. Kalm blijven, sprak ik mezelf toe. Het inpakpapier liet ik haar, zonder problemen, terugzetten. Waarschijnlijk omdat ze heel goed weet dat ze dat eerst moest vragen.

Toen ze koek zag, zei ze op ferme toon: ‘Dan wil ik daar iets van kiezen! Waarom mag ik niks kiezen!?’ Ik zag onze volle kar en dacht: ’Je hebt inderdaad niks gekozen. Als je het even rustig vraagt, mag jij nu iets lekkers uitkiezen.’ Zo gezegd, zo gedaan.

Ik vroeg of ze nog even bij me wilde komen, omdat ik benieuwd was of ze begreep waarom ze de koeken had mogen uitkiezen.
Ze begon te schreeuwen dat ze dat niet wilde doen: ze mocht zelf bepalen wat ze deed. Haar arm al in de aanslag om de koeken in de kar te smijten. ‘Oké, dan gaan de koeken terug.’

Er waren al veel blikken op ons gericht toen ze het op een lopen zette. Rustig blijven, rustig blijven, rustig blijven.
Ik hoefde niet ver te zoeken, ze zocht haar rust bij de spelcomputer in de winkel.
Precies toen ik aankwam, zag ik dat een jongen haar een harde duw gaf, want daar moest zijn broertje zitten. Zij niet!

Ik wilde haar troosten maar dat viel verkeerd. Ze krijste de hele winkel bij elkaar. Ik zag twee mensen geïrriteerd kijken en dacht: dat deed ik vroeger ook. Om over mijn vooringenomen gedachten nog maar te zwijgen.

Ik werd gebeten en geschopt en toch bleef ik doodkalm, ik stond er zelf versteld van. Achteraf begreep ik het wel: ik liet alle (mogelijke) negatieve oordelen van de mensen los. Sterker nog: ik beeldde me in dat ze respect voor me hadden. Dat ze zouden willen dat zij zo zouden reageren. Doordat ik dat in mezelf herhaalde, kon ik rustig blijven.

We zijn de winkel uitgegaan, weg van de prikkels. Gelukkig kon Kerstin eindelijk in huilen uitbarsten. Met haar gezichtje onder de rode vlekken en tranen mocht ik haar nu wel troosten. In de auto aten we mandarijntjes en kletsten we alsof we heel gezellig boodschappen hadden gedaan. Thuis kroop ze ongeveer ín me en zei ze zachtjes: 'Bij jullie ben ik het allergelukkigst.'

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten