Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Lampionnen en invoeg-issues

Lampionnen en invoeg-issues

14 november 2019 om 10:00 door Anna 0 reacties

Het was bijna Sint Maarten en daarom vroeg ik de ouders van Rianne, Maaike en Brian of ze zin hadden om lampionnen te maken voor als de kinderen hier het feest zouden vieren. Zin wel, maar of het haalbaar was, dat was de vraag. Maar Sint Maarten zonder lampion.. dat kan niet. Dus ik ben allerlei lampionnen gaan maken. Allemaal verschillende en nog één reserve, dan hebben ze iets te kiezen. Het is eigenlijk te veel, maar uit liefde sta ik er toch achter dat ik dit doe.
Als we elkaar een paar dagen later begroeten komen hun zelfgemaakte lampionnen mee de auto uit. Die van mij hoeven ze niet.

Bij ons in de buurt komt een groep kinderen naar een veld. In een kring zingen we liedjes en wachten in de kou met elkaar tot de bedelaar komt.
Als de bedelaar verschijnt, roept Brian: ‘Het is niet de echte! Ik geloof dat niet, dit is allemaal nep!’
De bedelaar strompelt naar het midden van de kring.
Iets later komt het paard met Sint Maarten. Ik schiet vol en voel een golf van geluk door me heen gaan. Pleegdochter Kerstin zit dicht tegen me aan, haar mondje open van verwondering. Brian komt óók bij me op schoot zitten en ik voel zijn hand de mijne zoeken. Blijkbaar is hij toch ontvankelijk voor het beeld. 

We zitten net in de auto als Brian zegt: ‘Wij hoeven lekker maar een nachtje te blijven.’ Geen reactie. Dus Brian roept nog een keer: ‘Wij blijven maar één nachtje!!’
Kerstin aarzelt en zegt dan: ‘Ik blijf voor altijd.’
De spanning stijgt op in de auto. ‘Oké, klaar jongens, ander onderwerp,’ reageer ik.
Maar Brian vindt het nodig nog even door te gaan.
‘Ga maar even de auto uit, Brian, zo gaan we niet met elkaar naar huis.’ 

‘EINDELIJK!!!’ schreeuwt Brian. ‘Ik wil niet meer bij jullie zijn, jullie zijn stom! Ik kom nooit meer!!’
Terwijl hij hard om zich heen trapt, pak ik hem vast en probeer ik rustig te blijven en vriendelijk te lachen naar voorbijgangers met lampionnen en tevreden kindjes. Mijn benen trillen van de inspanning. Wat wordt hij toch sterk. En wat raakt het me toch iedere keer weer, dat afstoten.
Als hij weer tot rust gekomen is, probeer ik de ervaring van net niet te laten ondersneeuwen door dit incident. Terwijl ik uitpuf, probeer ik mijn hart weer open te stellen.
Eenmaal weer in de auto is het al snel goed. Brian doet weer lief en gezellig. Mijn lieve kleine schatje.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent. 

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten