Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Zomaar een ochtend voor school

Zomaar een ochtend voor school

31 oktober 2019 om 10:00 door Anna 0 reacties

Kerstin zit met lange tanden haar broodje op te eten: het ei is te koud, het brood te hard en de kaas te ‘pitterig’, whatever that may be. Met een rustige stem deelt ze ons mee: “Eigenlijk wil ik niet bij jullie wonen. Maar bij mijn zusje. Jullie zijn niet mijn zusje.”

Ik slik even en zeg dan, net zo rustig als zij, dat ik dat heel goed begrijp. Ze is jaren met haar opgetrokken, kwamen samen in meerdere gezinnen wonen en zijn daar weer weggegaan, ze horen bij elkaar. “Je mag haar ook missen Kerstin, iedere dag, dat is helemaal niet erg. Jullie horen bij elkaar voor de rest van jullie leven. En wij zijn inderdaad niet jouw zusje. Maar wij horen nu ook bij elkaar. We hebben heel goed naar jullie gekeken: allerlei grote mensen en ook Lars en ik. En we zagen dat jij te veel voor haar ging zorgen, als een moeder. Maar dat ben je niet.”

“Maar ik voel me wel haar moeder.”

“Ja, dat zien we. En we vinden dat jij gewoon nog een kind van vijf jaar mag zijn. We kunnen afspraakjes met haar maken en misschien zelfs een keer logeren, maar er komt geen kindje meer bij ons in huis wonen. Dat hebben we zo afgesproken. Zo is het goed.”

“Hé! Kijk nou! Alle bloemen zijn uitgekomen! Hoe kan dat?” Lars legt het uit: door water en zonlicht en nog wat dingen. Ik vraag me af wat deze move inhoudt. Is het onderwerp misschien te confronterend voor haar? Ik besluit om er toch nog even op terug te komen.

“Kerstin, ik wil nog iets zeggen. Alle mensen bij wie je gewoond hebt, zijn van je gaan houden en dat doen ze nog steeds. Maar samenwonen lukte niet meer. Wij hebben met de grote mensen gezien dat deze plek het beste voor je is. En ook al schop je en sla je ons, ook al zeg je dat je niet getroost en verzorgd wil worden, je blijft hier wonen.” Ik kijk op de klok: haar haren moeten nog gekamd en over vijf minuten moeten we op de fiets zitten. Tijd om af te ronden.

Kerstin kijkt met een indringende blik: “Weet je jongens, wat ik ga doen als jullie later omaatje zijn en bijna dood gaan? Dan ga ik naar de dokter zodat die jullie weer in leven maakt.”

De tranen prikken in mijn ogen. Ze heeft de boodschap begrepen:we zullen voor de rest van ons leven verbonden blijven. We geven elkaar een knuffel en racen ons dan door het ochtendritueel heen. Tijd om heel gewone dingen op school te gaan doen.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent. 

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten