Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Zelfzorg

Zelfzorg

26 september 2019 om 09:00 door Anna 6 reacties

Ze hadden het me tijdens de cursus wel gezegd hoor, hoe belangrijk het is om voor jezelf te zorgen. Met klem zelfs, eerlijk gezegd.
En ook dat ik me niet moest verheugen op een pleegkind. Zo léuk zou het niet worden. Boeiend, dat wel.
Alsof ik een naïef kind was. Alsof ik mezelf niet zou kennen. Ik heb een zorgopleiding gedaan en ik ben gewoon enthousiast. Laat me dat koesteren.

Ik bleek toch best naïef. En ik heb ook delen van mezelf gezien die ik liever niet had gezien. Mijn behaalde diploma bleek bijzonder weinig relevant te zijn. Ja, mijn enthousiasme is de laatste maanden af en toe ver te zoeken. Ze hadden verdikkie gelijk. Maar dat het wel boeiend is, dat onderschrijf ik absoluut.

Er speelt nogal veel op dit moment met als uitwerking dat ik me regelmatig overspannen voel. Ik wil op vakantie, in mijn uppie, met een tas boeken en een stapel films. Dat zit er om verschillende redenen niet in en dat is ook niet erg, maar ik snak naar eigen ruimte. Dus ik zocht naar iets dat ik snel en vaak kon doen.

Zo kwam mijn verf weer onder het stof vandaan. Ik kocht een boek voor beginners en ging bij mezelf op les. Binnen een week was ik verslaafd. Zodra de kinderen op bed liggen, duik ik achter de schildersezel. Ook als ik doodmoe ben. Ik maak bewust eenvoudige dingen met een minimale uitdaging. Ik wil weer even controle voelen en zien dat dingen lukken als ik er energie in stop.

Want voor de rest voel ik niet zoveel controle over mijn leven en lukt lang niet alles, ondanks alle energie die ik erin stop. Niet leuk, maar ik vind het oprecht boeiend.
Want hoe vaak ervaren mijn pleegkinderen dat wel niet?!
Hoe frustrerend moet dat voor hen wel niet zijn? 

Dus ik richt mij nederig op mijn eigen stuk, zonder de kinderen uit het oog te verliezen. Want als ik laat zien dat er valt te dealen met zulke gevoelens, dat ik overeind blijf ondanks alles dat niet gaat zoals ik zou willen... dan kan dat een mooie ervaring voor hen zijn. 

De paradox is dat ik het leven weer wat vaker licht en leuk vind. Ik voel mijn enthousiasme  terugkomen. Ik kom tot mezelf door goed voor mezelf te zorgen en zo ben ik uiteindelijk weer een veel leukere pleegmoeder.

Wat doe jij om op te laden en goed voor jezelf te zorgen?

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

  1. S. S. Schreef op 27 september 2019 om 10:41:08

    Ik ben alleenstaand (weduwe) en ik kom ook uit de zorg.
    Mijn pleegkind heeft een ontwikkelingsachterstand en groei achterstand van ruim 1.5 jaar en is nu 4.
    Mijn diploma's en werkervaring blijken zeer relevant en ik vind pleegzorg wel degelijk leuk. Uiteraard is het met tijden ook zwaar maar dat is ook logisch. Ik vind dit echt weer zo'n afschrik pleegzorg verhaal.
    Je moet altijd zorgen voor jezelf en je innerlijke rust/vrolijkheid etc. En zeker als je daarbij ook pleegzorg doet.

    Het enige wat bij pleegzorg niet geldt is : "super normale mensen" gezocht...want die gaan het waarschijnlijk niet trekken.

  2. E E Schreef op 27 september 2019 om 12:23:31

    Een afschrik verhaal vind ik dit absoluut niet. Zelf al jaren pleegmoeder van een heerlijke jongen. Nu 17 jaar. Kwam met zijn 2de bij ons. Ups en downs . Je zelf soms bij elkaar rapen. Maar ..ik zou het zo weer doen. Ondanks alles....gedrags problemen lvb politie bezoek. Het is de realiteit in pleegzorg.. maar ook die heerlijke knuffel...

  3. Kaat Kaat Schreef op 27 september 2019 om 22:00:27

    Als alleenstaande moeder van 2 pleegkinderen, welke als baby al geplaatst zijn, zo'n 20 en 16 jaar geleden, vind ik het allermoeilijkste dat ik niet mee tel. Niet voor de wet, die mij mn vangnet niet gunt toen de alleenstaande ouder werd afgeschaft, en niet voor de voogd en de pleegzorg die mij eruit heeft gekwakt zonder opgaaf van reden, maar de kinderen wel bij me liet, gelukkig. Ik hou erg veel van mn kinderen maar de nodige hulp wordt gewoon nooit gegeven. Er is alleen een voogd nu en die heb ik al ruim een half jaar niet gezien noch gesproken, terwijl er best wat aan de hand is met de pubers. Buiten de deur doen ze het gelukkig goed maar binnen de deur en de veiligheid daarvan,is het erg zwaar. Nogmaals, hulp is niet te vinden, behalve met dreigen van uit huis plaatsing. Officieel ben ik dus geen pleegouder meer want er is geen pleegzorg (zo'n 5 jaar) en contract.Rechten heb ik niet. Plichten des te meer. Mijn kinderen beschouwen mij als hun mama en noemen mij ook zo. Kortom, ik word gewoon door iedereen in de steek gelaten, overheid en jeugdzorg. Ik kom ook nergens meer binnen, na een weigering door verhuizing (na 15 jaar prettige pleegzorg ). Eenmaal persona non grata, altijd persona non grata. Zo gaat het in jeugdzorgland. Soms heb ik spijt van mijn keuze, want pleegzorg is een baan van 24/7 en je wordt behandeld als oud vuil. Alleenstaande moeders tellen kennelijk niet mee, ook niet voor de overheid. Sinds enige tijd heb ik de moed opgevat om kinderbijslag aan te vragen en gekregen dus ook dat vangnet zit er nu bij.Wat een opluchting. Pleegvergoeding en deze ondersteuning ontlopen mekaar bijna niet. Dus voor mij....nooit meer pleegzorg. Wij redden ons wel. Enne....je hoort mij niemand aanraden om de pleegzorg in te gaan. Integendeel. Het spijt me voor de kinderen, dat dan weer wel.

  4. Yasmina badawi-Voogd Yasmina badawi-Voogd Schreef op 30 september 2019 om 14:57:37

    Het is niet leuk als je zulke dingen moet meemaken. Maar wel fijn dat je het kan delen. Ik ben pleegmoeder van twee jongens van 16 en 11 jaar. En ja, het gaat zoals het gaat. Ik laat het tegenwoordig maar over me heen komen en probeer zelf het goede voorbeeld te geven. Ik doe de pleegzorg uit mijn hart, ik weet dat ik het wil doen. Ik wil dat kind een veilige thuishaven geven, waar hij tegen aan kan schoppen en ook liefde vindt. Maar het voelt altijd alsof we over een dun draadje lopen. Maar het lukt nog steeds. Voor mezelf zorgen doe ik door leuke dingen voor mezelf te doen en schilderen is een leuke tip. bedankt.

  5. Anja van Vliet Anja van Vliet Schreef op 5 november 2019 om 17:09:56

    Tja, dat zoveel kinderen op een plekje wachten en op een wachtlijst staan verbaast mij niet meer. Ik heb mij opgegeven voor crisisopvang, alle aanpassingen in huis gedaan die gewenst waren, de voorbereidingsavonden gevolgd en tot slot afgewezen omdat ik, omdat ik het zo goed mogelijk wil doen, niet flexibel genoeg zou zijn om me in te leven in de problemen van zo'n kwetsbaar kind. Natuurlijk wil je het zo goed mogelijk doen. Wat is daar mis mee. Als pleegzorg geen alleenstaande de zorg wil geven, laat dat dan in het eerste huisbezoek weten. Wie is er niet flexibel hier. Wel spijtig voor al die kinderen, die op een nieuwe plek hopen.

  6. Anne ten Veldhuis Anne ten Veldhuis Schreef op 11 december 2019 om 14:14:33

    Wat verhelderend dat jij, jullie het probleem en frustratie vanuit jz. beschrijft Kaat en Anja. Ik heb er over gedacht pleegouder te zijn omdat ik ruimte, liefde en kennis en tijd heb, met als grens dat er perioden vooraf gepland worden om de rest van mijn activiteiten praktisch af te stemmen.
    Onder die condities zou ik optimaal voor een pleegkind er kunnen zijn. Dat heeft een kind juist nodig..ruimte, aandacht en grenzen en ook de pleegouder. Tenslotte ga je ook niet naar je werk...,,als het even uitkomt.”
    Dat juist j.z. en m.w. hier professionaliteit en kwaliteit mist is tekenend en schrijnend.
    Alle lof voor wat jullie van harte proberen mee te geven aan kinderen💝

Plaats een reactie

Sluiten