Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Knopen in een zomerhoedje

Knopen in een zomerhoedje

11 september 2019 om 09:00 door Anna 2 reacties

Vakanties zijn zo fijn omdat je ongegeneerd in pyjama kunt leven. Treinbanen maken die de hele kamer en keuken rond gaan. Poppen die met elkaar de tafel bezetten en een ontbijt krijgen van plastic ui, stoffen champignons en frietjes van knijpers. Zo zag ik pleegzorg eerlijk gezegd ook voor me.
Misschien omdat ik altijd heb gezien hoe helend spelen kan zijn. Spanningen worden afgevoerd, ervaringen verwerkt en misschien nog het belangrijkste: kinderen hebben grotendeels zelf de regie in handen.

Hoe anders is dat nu de school weer is begonnen. We gaan de derde week van school in en ik heb het nu al helemaal gehad. Kirsten mocht een beetje uitslapen vanochtend, omdat ze alle schooldagen al zegt dat ze zo moe is.
Haar bordje met eten stond klaar. De kleertjes vast uitgezocht en haar tas voor school hing gereed.
Appeltje eitje. Dacht ik.

Na veel ge-emmer besluit ik toch maar mee te gaan in haar spel. Ik ben een heksje en zij krijgt krachten van iedere hap, áls ik de andere kant op kijk. Een half uur later zit er een kwart boterham in. Het is te weinig maar de tijd is op.

Ik doe in een flits mijn twee-minuten-opmaakritueel, dat ik me noodzakelijkerwijs eigen heb gemaakt. Er vanuit gaande dat Kirsten haar schoenen aan ging doen. Terwijl ik nog even lippenstift op doe, zie ik haar stralend in de badkamer verschijnen: ‘Kijk eens wat ik op heb!?’

Haar zomerhoedje met drie strakke knopen vastgemaakt. Ik kan er niet om lachen. We zijn al over de tijd heen, schoenen niet aan, haren niet gekamd en o nee... ook nog niks gedronken.
'Doe dat hoedje af, we hebben haast!'
Teleurgesteld begint ze te prutsen. 'Het lukt niet! Het zit te strak!' Dus ik haal de knopen eruit en kan mijn irritatie niet meer inhouden. Verdorie, nu zijn we wéér te laat! 

Kirsten zet het op een krijsen en zegt dat ze niet naar school gaat. Ze neemt de benen en spurt naar boven. Ik haal haar op en zeg dat ze moet luisteren, dat ik weet dat ze niet naar school wil maar het nou eenmaal moet. En hoe leuk het is dat ze leert lezen.
Het is aan dovemansoren gericht. Ze begint te krijsen en knijpt zichzelf. 

Met een huilend en boos kind loop ik naar de auto. Mét schoenen maar zonder drinken. Met ongekamde haren en ongepoetste tanden. Op school is de deur al dicht. Alweer.

Ik loop naar de auto met een zwaar hart. Hoe ga ik dit varkentje morgen wassen?
Moet ik weer naar juf om te zeggen dat het niet goed gaat? Kijk ik het nog even aan?
In ieder geval zorg ik voor een fijn opgeruimd huis zodat ze vanmiddag de hele middag kan gaan spelen. Ik heb met haar te doen. En ook een klein beetje met mezelf, dus maak ik nu een dubbele cappuccino. Kan ik er vanmiddag vast weer tegenaan.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

  1. Wendy Wendy Schreef op 11 september 2019 om 19:39:17

    Grappig, hier brengt school langzaam weer de rust in huis. Vakanties zijn juist rampzalig....

  2. Jolanda Jolanda Schreef op 11 september 2019 om 21:49:16

    Soms lijkt alles een strijd.
    Soms gaat alles vanzelf.
    Ik kan er geen touw aan vast knopen.
    En probeer wat meer los te laten.
    In mijn hoofd.....
    Maar in de praktijk de touwtjes strak in handen.
    Ritme, consequent zijn en inderdaad.
    Elke dag een cappuccino ☕️!!!

Plaats een reactie

Sluiten