Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Ode aan mijn schoonmaakster

Ode aan mijn schoonmaakster

4 juli 2019 om 09:00 door Anna 0 reacties

Met de komst van ons vierde pleegkind is er ook een schoonmaakster gekomen. Dat hadden we voor die tijd al bedacht, want we willen niet dat het huishouden een bron van stress is. En vooral omdat we onze energie aan de kinderen willen geven.

Toch kan ik er best wel tegenop zien dat ze komt. Dan wil ik dat het huis opgeruimd is zodat ze meteen aan de slag kan. Meestal is dat een veel grotere klus dan ik me voorgenomen had. Knutselprojecten van de kinderen, een blokkentoren van drie dagen daarvoor (‘mam, mag deze alsjeblíéft blijven staan!?’), ontbijtspullen, een badjas op de grond… vaak weet ik niet eens waar ik moet beginnen.

Elke vrijdag komt de schoonmaakster binnen. Goedemorgen! Opgewekt gaat ze direct aan de slag. Alsof het haar geen moeite kost, zij weet kennelijk wél waar ze moet beginnen. Het werkt aanstekelijk, ik begin ook maar gewoon ergens. En dan is de bank zomaar weer een echte bank, in plaats van een verzamelpunt van dekens, knuffels en boekjes. Het tafeltje weer rustig, ontdaan van potjes, muntjes, propjes, scharen en briefjes. Het aanrecht mag weer een moment leeg zijn: zonder tekeningen, post, pennen, klokhuizen en hard geworden broodkorstjes. Het huis begint weer van mij te worden!

En dan voel ik direct weekend-vibes opkomen. Apart hoe snel het kan gaan als iemand je even meehelpt om de boel op orde te brengen.
Terwijl de schoonmaakster nog bezig is, merk ik al dat mijn hoofd leeg geworden is en er ruimte is voor andere plannen dan ‘de boel bijhouden’: misschien kan ik straks wel gezellig samen gaan koken met Kerstin…

Drie uur later schijnt de zon in huis. Of buiten de zon ook schijnt, weet ik niet, maar in huis voelt het iedere week weer zo. Een schone lei, fris het weekend in.
Rianne, Maaike en Brian komen eind van de middag en dan vind ik het fijn als ze meteen kunnen gaan spelen en de dingen kunnen vinden waar ze die gewend zijn.
Wat een verademing, drie uurtjes per week een paar extra handen...
Natuurlijk beloof ik mezelf iedere week beterschap door het bij te houden, maar ik ben ook wel blij dat ik liever plezierig en relaxed door het leven ga. Dat het daardoor iets rommeliger is, verdraag ik goed omdat ik weet dat het op vrijdag weer strak en schoon zal zijn. Ik kan iedere pleegouder aanbevelen om een beetje extra hulp met beide handen aan te grijpen.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

 

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten