Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Gescheurd vlindertje

Gescheurd vlindertje

6 juni 2019 om 11:30 door Anna 2 reacties

Er ligt een stapel gekleurde papiertjes op tafel waar ik al een week lang vlindertjes van wil gaan maken. Ik twijfel: ruim ik het maar op of probeer ik snel iets? Ik kies voor het laatste en zie dat er in een mum van tijd een eenvoudig vlindertje te maken is. Kerstin komt nieuwsgierig kijken. 'Wow! Vlinders! Die ga ik ook maken!' Ze ziet het gemak bij mij, dat kan zij ook!
Met een bot, plastic kartelschaartje begint ze enthousiast. Om er na drie tellen achter te komen dat het toch niet zo eenvoudig is. 'Nou zeg! Waarom kan ik dit niet! Ik kan ook niks! Ik ben nog maar een domme peuter. Alles wordt lelijk dat ik maak!'
Ik vraag rustig of ze mijn hulp nodig heeft en ga bewust even niet op de inhoud in. 'Ja! Maar het is toch al verpest!' Ik pruts wat en ook hier is alsnog een vlindertje van te maken. Kerstin lacht, ze is er trots op.

Terwijl we verder knutselen, vraag ik of ze er iets van geleerd heeft. 'Ja, dat het toch nog goed kan komen als het misgaat.'
'Precies meisje, knap dat je dat in de gaten hebt.'
Kort daarna smijt ze alles op tafel. 'En nou is het echt verpest!' Huilend loopt ze weg. 'Ik hoef die stomme vlinders niet meer! En je mag me niet troosten! En ik kom nooit meer terug!' 

Ik loop naar haar toe. ‘Pak het papiertje even Kerstin, we hadden toch net geleerd dat we dingen konden oplossen?’
'Maar nu kan het écht niet meer!' En boos geeft ze het verfrommelde papiertje aan mij. Ik zet mijn beste vlinder-stem op en maak er een vlindertje van. 'Kerstin?', vraagt de vlinder onzeker, 'mag ik er niet zijn? Vind je mij mislukt?' 

Met de tranen nog op haar wangen kijkt Kerstin naar de vlinder. 'Nou, je bent een beetje mislukt want je vleugels zijn gek. Er zitten scheurtjes in.'
'Oh..' zegt de vlinder verdrietig. 'Dan ga ik wel weg. Ik zal me wel verstoppen zodat niemand me ziet. Ik wist niet dat ik perfect moest zijn.' Met huilgeluidjes laat ik het vlindertje onder een kussen vliegen.
Kerstin snelt naar de tafel. 'Nee vlindertje! Dat hoeft niet. Wacht maar even!' Ze komt terug met twee grote vlinders en roept het kleine vlindertje.
'Kom maar tevoorschijn, ik heb iets voor je! Kijk, deze vlinders willen met je spelen! Kom maar op de rug van de gele vlinder.' 

Ik zet het vlindertje voorzichtig op de gele vlinder en zie Kerstin uiterst behoedzaam naar de tafel teruglopen. Ze fluistert het vlindertje toe: 'Je hoeft niet bang te zijn. Jij mag er ook bij zijn. Het geeft niet dat je andere vleugeltjes hebt.'

Er zullen nog heel wat ervaringen voor nodig zijn, maar dat ze dit nu kan ervaren, gaat hopelijk een soort basis vormen waarop ze later terug kan vallen als iets helemaal in de soep lijkt te lopen.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

  1. Annemarie Annemarie Schreef op 20 november 2019 om 14:25:41

    Wat heb je het verdriet en minderwaardigheidsgevoelens
    van het meisje proffessioneel maar vooral Invoelbaar troostend opgelost.Heel warm wordt ik hiervan Dank je wel๐ŸŒบ๐Ÿ’๐ŸŒบ๐Ÿ€

  2. Christi Christi Schreef op 25 november 2019 om 13:41:06

    Prachtig !

Plaats een reactie

Sluiten