Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Schoolreisje en weg met die tranen

Schoolreisje en weg met die tranen

28 mei 2019 om 11:00 door Anna 1 reactie

Kerstins juf vraagt of ik gezellig meega op schoolreisje, dat is fijn voor Kerstin. Natuurlijk ga ik mee. Het is haar eerste schoolreisje en ze vindt het spannend. Dat Kerstin dit ook nog zo klip en klaar benoemt zegt voldoende, meestal komt spanning er in vagere verschijningsvormen uit.

We gaan, de auto volgeladen met hysterische kleuters. Gelukkig luisteren ze goed naar mij. En het is goed om Kerstin tussen de anderen te zien. Keer op keer vraagt ze beleefd of ze iets mag zeggen, de anderen horen het niet eens. Zo kan dat dus gaan in de klas, realiseer ik me.

Eenmaal op bestemming zoekt Kerstin mij op. Ze wordt kordaat door de juf teruggestuurd naar haar plek en ik zie dat Kerstin mijn blik zoekt. Even later probeert ze het weer. Dit keer lijkt de duw van juf ruwer. Terug naar je plek, zegt die beweging, we maken geen uitzondering voor jou.
Ik ben in dubio. Eigenlijk wil ik dit soort dagen afbouwen, volgens mij is het niet meer nodig om altijd mee te gaan. Laat ik een beetje afstand nemen. Met mijn blik probeer ik haar gerust te stellen: het is goed hier.
Maar aan de andere kant: nu ik er ben, kan ik laten zien dat ik er echt voor haar ben. Ik ben immers meegegaan om er voor haar te zijn. Het feit dat ze me opzoekt, met al haar hechtingsproblemen, is een heel mooi signaal. Moet ik naar haar toe gaan en haar op schoot nemen?
Waar doe ik nou goed aan?

Even later wordt ze zomaar neergemaaid door een klein jochie. Kerstin schrikt. En ik word boos. Wat denkt-ie wel niet?! Ik geniet stiekem van de mogelijkheid dat ze ziet dat ik voor haar opkom. Door mijn reactie komt Kerstin uit haar ‘bevriezing’ en komen haar tranen los. ‘Kom maar meisje, huil maar. Dat was echt niet aardig van die jongen.’

Zo snel als de wind komt juf eraan. 'Kerstin! Laat me eens kijken. Hup! Weg met die tranen van je linkeroog. Zo, en nu heb ik de tranen van je rechteroog.' Kerstin kijkt beduusd en begint aarzelend te lachen. 'Kom maar, meid. In de benen!'
'Ze is net hard geslagen, juf', probeer ik nog.
'Jaaah… Kom maar mee. Dan gaan we weer leuk spelen.' En dan zie ik het ineens: het is gewoon precies juf Ank. Lekker duidelijk maar een tikkeltje lomp.

Wat is dat toch, die angst voor emoties? Waarom moet het allemaal snel weggepoetst worden? Zou juf niet in de gaten hebben wat Kerstin allemaal ophoudt door deze houding? Dringt het tot haar door dat het er thuis dubbel zo hard uitkomt?

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

  1. Janneke Janneke Schreef op 5 juni 2019 om 14:14:35

    Wat fijn dat je Kerstin kon troosten! En dat je zulke mooie tekenen van hechting ziet! Als ik dit lees ben ik wel extra blij met de leerkrachten op de school van mijn dochter, die echt beseffen dat elk kind anders is en dus ook vaak een andere benadering nodig heeft om tot zijn/haar recht te komen.

Plaats een reactie

Sluiten