Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Als bijen op de nectar af

Als bijen op de nectar af

16 mei 2019 om 14:00 door Anna 0 reacties

Het is weekend: Rianne, Maaike en Brian zijn twee weken niet geweest en hebben duidelijk iets in te halen. Ze hebben honger. In doodgewone boterhammen én op emotioneel gebied. Ze wurmen zich alle drie tussen de voorste autostoelen om te vragen wat we thuis gaan eten, wanneer we gaan voetballen en wat we morgen gaan doen. Ze vertellen over school of zitten aan ons haar, om ook fysiek weer contact te maken: als bijen duiken ze op de nectar af.

Bij hun andere thuis krijgen ze ook nectar, daar groeien tal van speciale bloemen. Omdat ze in de weekenden voor nectar komen die in ons bloemenveld te krijgen is, zijn die dagen intens. Meestal plannen we niks of hooguit één afspraak, ze zijn veel te druk met het verzamelen van de bekende nectar. We ontkomen er niet altijd aan om ook sociale activiteiten met elkaar te ondernemen, maar vaak voelen we dat het ten koste gaat van het opladen. Ook op andere plekken is nectar te vinden, maar niet precies die ze nodig hebben of gewend zijn.

Ze schommelen, leren bakken, spelen, fietsen, stoeien, zingen, lezen en knuffelen. Soms lijkt het haast alsof ze niet weten waar ze moeten beginnen. Als we thuis komen, duiken ze vaak meteen de speelhoek in. Verwoed gaan ze verder waar ze de vorige keer gebleven waren. De poppen komen tot leven, de speentjes worden uit de kast gehaald en de tafel wordt een hut.

Naast al die fijne dingen, zoeken ze ook andere ervaringen. Rianne huilt soms een uur lang en laat zich troosten als een kwetsbaar baby’tje, ze heeft mijn armen nodig om het eruit te laten komen. Ze huilt zelden, dus ik ben er blij om. De aanleiding is iets onbenulligs, het verdriet is van langer. Brian wordt boos en zoekt onbewust naar ervaringen bij ons. Maaike sneeuwt vaak ongemerkt onder en moeten we erbij zien te houden. En Kerstin neemt al deze ervaringen in zich op, om zich aan op te trekken en nieuwe dingen te leren. Het is aan ons om in de gaten te houden dat Kerstin zich niet ‘overvol eet’ aan dit sociale gebeuren. Ook voor haar moet het weekend rust geven.

Zo zoemen we samen het weekend door, als bijen op de nectar af, waar ieder van ons langer op kan teren dan het ogenschijnlijk lijkt.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten