Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Moederdag: over verlangen, offers en vervulling

Moederdag: over verlangen, offers en vervulling

9 mei 2019 om 10:00 door Anna 1 reactie

Ik heb altijd kinderen gewild. Vanaf het moment dat ik een pop kreeg was het duidelijk: ik deed niets liever dan haar bedje opmaken, aan- en uitkleden, wandelen met de poppenwagen en haar wiegen in mijn armen.
Het was nooit de vraag óf ik moeder zou worden, dat voelde ik zo duidelijk, daar vertrouwde ik blind op. Het was alleen de vraag wanneer en van hoeveel.

Als puber staarde ik vanuit mijn bed naar het plafond en werd ik duizelig van het idee dat het nog zoveel jaren zou duren. De dagen kon en wilde ik niet eens uitrekenen; dat was zo weerzinwekkend groots dat ik me er innerlijk voor afsloot.

Na jaren wachten op het juiste moment, besloot ik dat er nooit een perfect moment zou zijn en dat het tegelijkertijd altijd goed zou zijn. Dat was mijn bestemming en ik wist dat het altijd goed zou komen. De lijst van wat ik in huis zou moeten halen, zou ik heus wel bestuderen, maar het kindje moest vooral welkom zijn. De rest was bijzaak.
Dus ik stelde me open en gaf moeder natuur mijn vertrouwen. Ze staan voor je in de rij, hebben vele mensen tegen me gezegd. Je bent al moeder, je moet alleen nog een kind krijgen.

Er kwam geen kind.

Met iedere menstruatie verloor ik samen met het bloed een stuk van mijn droom en een kindje. Hoe kon dit? Ik heb het altijd gevoeld! En ik zit er nooit naast als het om zulke wezenlijke dingen gaat. 
Ik las het boek Kinderwens en dat sloeg in als een bom. Ook al las ik verhalen over moeders die wonder boven wonder tóch nog zwanger raakten, ik voelde dat ik op een andere manier moeder moest zien te worden. Ik schreef en huilde net zo lang, tot ik me realiseerde dat mijn droom mijn droom niet meer was.

 

Want wat is een moeder eigenlijk? Is dat niet degene bij wie je kan schuilen op precies het goede moment? Die ziet dat je worstelt in plaats van zeurt? Die ziet dat je je ontwikkelt in plaats van niet spoort? 
Als ik koste wat kost moeder wilde worden, welk offer vroeg ik dan van mijn ongeboren kind? Hoe groot mag het verlangen zijn om onbevangen moeder te kunnen zijn? En hoe moest ik kijken naar de ongewenst geboren kinderen? Of de moeders die wel wíllen maar niet kunnen zorgen? Zou het misschien zo kunnen zijn dat moederschap het fysieke kan overstijgen?

Op een dag kwamen er kinderen in nood. Op die dag werd ik moeder. De tweede moeder. Bij wie ze konden schuilen, worstelen en spelen. Bij wie ze zichzelf konden zijn zonder dat ik mijn vroegere plaatje op hen projecteerde. En er kwam nog een kind. Het werd ingewikkeld en leerzaam tegelijk: begrippen als familie, onvoorwaardelijkheid en moederschap kregen de lading die het verdient. Ook al was het precies anders dan ik altijd dacht.

Als ik nu de wind van voren krijg, ze me zeggen dat ik hun moeder niet ben, ze niet bij me horen en liever ergens anders zijn… dan is mijn levenslange kinderwens de grootste bron van compassie. Ik zie hun angst om te hechten. Hun getrap als een test of ik wel blijf staan. Of ze wel kunnen blijven schuilen of dat ik ze loslaat. Maar dat doe ik niet en dat zal ik ook nooit doen. Zij zijn de kinderen die ik heb gewenst en ik ben de moeder die ik altijd heb willen zijn.

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

 

 

Reacties

  1. Janneke Janneke Schreef op 16 mei 2019 om 20:03:44

    Prachtig opgeschreven. Je bent een topper!

Plaats een reactie

Sluiten