Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Uit spelen

Uit spelen

25 april 2019 16:10 door Anna 2 reacties

‘Mam! Mag ik bij Bram spelen vanmiddag?!?’ Kerstin kijkt me verwilderd aan en rent alweer door. 'We gaan samen spelen bij jullie!’, hoor ik haar roepen tegen de moeder van Bram. Beduusd zit ik het aan te kijken.

Ik ga erheen en zeg dat Kerstin eerst even moet uitrusten en dat ik haar daarna graag kom brengen. De moeder van Bram kijkt me wat verbaasd aan maar vindt het prima. Ik vraag het liever niet maar zet me toch over mijn drempel heen: 'Lukt het jou om ze een beetje in de gaten te houden?' Ik wil namelijk niet dat Kerstin nog een keer stiekem met dode visjes gaat spelen. Of dat ze met een natte broek verdrietig in een hoekje zit als ik haar ophaal, zoals de vorige keer gebeurde toen ze bij een klasgenootje ging spelen.
Dan ontstaat er een frons. Ik begin stuntelig uit te leggen dat Kerstin grenzen opzoekt als ze die niet ervaart. En ondertussen denk ik: kan ik het niet gewoon loslaten? Ik krijg het er warm van. Jakkes, wat is dit ingewikkeld! De moeder is lief en lijkt het te begrijpen.

Thuis doet Kerstin vreselijk ingewikkeld: zo doet ze er een kwartier over om haar jas en tas op te hangen, iets dat normaal weinig moeite kost. En zo is er steeds van alles aan de hand.
‘Mama! Blijf bij me! Ik krijg het allemaal niet meer voor elkaar!’ Als ik me besef dat mijn irritatie oploopt, valt ineens het kwartje. ‘Vind je het spannend misschien?!’
‘NEE!!!!’
‘Oké. Ik hoor je. Het zou niet gek zijn hoor, je bent er nog nooit geweest.’
‘Nou, een heeeel klein beetje.’
‘Wat knap meisje, dat je dat kunt voelen.’ 

Wanneer we er zijn, begint ze direct te spelen. Na een uur haal ik haar weer op. Ze is een engeltje geweest. Was het nou echt nodig om te vragen om toezicht? Eenmaal buiten gaat ze boos op de stoep zitten en vertikt het om te lopen. ‘Ik gá niet met je mee!!! Ik wil hier blijven! Ik wil niet bij je wonen! Jullie zorgen niet goed voor me, jullie koken weleens met ui!’ Zo raast ze even door.

Ik til haar op en dan begint ze te huilen, alle spanning komt eruit. ‘Verdrietig he, meisje, dat het spelen alweer voorbij is? Ik ben blij dat het zo goed gegaan is, de volgende keer kan je vast iets langer.’

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

  1. Willem Willem Schreef op 27 april 2019 17:09:41

    Je kan zo van twee kanten kijken. Verwarrend en verhelderend. Leuk zo'n blog!

  2. netty netty Schreef op 8 mei 2019 10:13:35

    Zoooo herkenbaar; de aarzeling of je nou weer zo'n "overdreven moeder" moet zijn maar tegelijkertijd weten dat het nodig is, dus toch over je drempel heen stappen. De spanning die zich vreemd ontlaadt en die je gelukkig doorhebt (....maar soms ook niet). Leuk om te lezen.

Plaats een reactie

Sluiten