Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Niemand wil haar hebben

Niemand wil haar hebben

11 februari 2019 om 10:00 door Hanneke 2 reacties

Het is dinsdagavond negen uur als de telefoon gaat. Een mevrouw van de jeugdbescherming belt met de vraag of we voor die nacht een plek hebben voor een meervoudig beperkt meisje van negen jaar. “Waarom bel je mij?” vraag ik. “Dit is toch geen kind voor een gewoon pleeggezin? Dit is een kind voor een instelling en anders ken ik genoeg gezinshuizen die crisisbedden hebben. Dat lijkt me passender.” “Klopt”, is het antwoord. “Alleen wil niemand haar hebben.”

Het meisje waar het om gaat, Marie, is negen jaar en is met haar moeder gevlucht uit Sierra Leone. Sinds drie maanden wonen ze in een AZC in Nederland, ver weg van alle vertrouwde mensen die ze kenden. Marie spreekt geen woord Nederlands. Haar moeder is plotseling opgenomen in het ziekenhuis. Zij mag zonder haar moeder niet langer in het AZC blijven. Waar moet ze dan naartoe?

Ook ik zie het niet zitten om dit meisje op te vangen. Ik bespreek de mogelijkheden met de jeugdbeschermer voor deze nacht voor Marie. Waar kunnen we nog aankloppen? Op sociale indicatie bij haar moeder in het ziekenhuis? Een crisisplek in een instelling voor verstandelijk beperkten of misschien een gezinshuis? Ik doe de jeugdbeschermer nog enkele suggesties aan de hand en we spreken af om over een kwartier weer contact te hebben. Een kwartier later komen we tot de conclusie dat Marie nergens welkom is. Iedereen wijst naar elkaar en iedereen vindt dat een andere organisatie verantwoordelijk is. Het is duidelijk dat er nergens plek is voor dit kind. Ook ik twijfel ernstig. Wie haal ik in huis? Ik overleg kort met mijn man en we concluderen al snel: dit mag niet gebeuren. Marie is welkom bij ons.

Om half twaalf staan er drie dames op de besneeuwde stoep. De wereld is wit buiten. Marie heeft prachtig ingevlochten haar en stapt parmantig naar binnen. In één oogopslag zie ik dat dit een ernstig beperkt kind is. Contact is alleen mogelijk door middel van mimiek, geluiden, aanraken of zingen. Na een korte overdracht vertrekken de twee begeleiders. Marie blijft achter, met alleen een roze rugzak met wat kleren erin.

Ik maak Marie duidelijk dat we naar bed gaan. Met moeite helpen we haar de trap op. Snel zoekt mijn man een veel te grote pyjama uit de kast, want in de roze rugzak zit bijna niets. Ik doe haar een luier om, stop haar onder, zing nog een liedje, aai over haar wang en maak haar duidelijk dat we nu gaan slapen. Ik maak een korte risico-inventarisatie van wat er kan gebeuren vannacht. We zetten een groot wasrek voor haar deur: mocht Marie op stap gaan, dan hoor ik dit direct. We houden onze slaapkamerdeur open om geen geluid te missen. Gelukkig valt iedereen snel in slaap.

De volgende ochtend slaapt Marie een gat in de dag. Onze oudste pleegdochter kijkt ’s morgens vroeg nog even bij haar om de hoek, maar meer dan haar zwarte haar is niet zichtbaar. Als ik Marie rond tien uur wakker maak, lijkt niets haar vreemd. Ze stapt dapper onder de douche en geniet van het warme water. Tijdens haar ontbijt propt ze haar brood in haar mond; appelstroop zit over haar hele gezicht. Marie grijpt alles wat in haar buurt staat en gooit het door de keuken.

Om de tijd te doden, maken we na het ontbijt een wandelingetje door de buurt. Tegen half twaalf staat er een busje van het COA op de oprit. Marie wordt opgehaald door twee medewerkers van het AZC. Of haar moeder weer uit het ziekenhuis is, weet ik niet eens. Ik zwaai hen uit. Dag meid! Wat zou ik graag twee jaar in de toekomst willen kijken. Wat zal er van dit meisje terechtkomen?

Reacties

  1. Carla De Zeeuw Carla De Zeeuw Schreef op 12 februari 2019 om 17:46:54

    Ohhhh wat een in en in triest verhaal maar...... Wel de realiteit!!!
    Wij ook meervoudig gehandicapt pleegkindje in huis en hoorde van pleegzorg medewerker, niemand wil haar hebben .
    Dus ze gaat een tehuis in , wij nu 4 rechtzaken verder en woont ze nog steeds bij ons .
    We hebben gehele huis aangepast voor haar zorgbehoefte.
    En ze blijft bij ons tot haar 18/21ste tot mogelijk.
    Zelf kom ik uit verpleging en zou t zo weer doen !
    Wat een meerwaarde en echt ons pareltje.

  2. Petra Petra Schreef op 13 februari 2019 om 09:10:36

    Wat een in triest verhaal is dit wat ik eigenlijk ook niet helemaal snap wij zelf zijn een pleeggezin die kinderen perspectief opvangen met een meervoudige complexe handicap wij zelf hebben er twee in huis , dus ik snap niet goed waarom niemand haar wil hebben er zijn toch ook pleegouders in het bestand die deze kinderenop willen vangen ennis ben toch niet afhankelijk van een instelling lijkt mij.
    Jammer voor dit meisje

Plaats een reactie

Sluiten