Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Over de krant en een vleermuizen-meisje

Over de krant en een vleermuizen-meisje

13 december 2018 09:43 door Anna 2 reacties

Ik weet het nog goed. Op een woensdagochtend zat ik met de tranen in mijn ogen en sprak ik uit: ik heb zó'n zin dat er een kindje komt! Volgens mij zijn we er klaar voor. Het enige waar ik tegenop zie, is een kind dat echt de hele dag praat en aandacht vraagt.

Diezelfde middag werd ik gebeld of er een meisje kon komen logeren voor korte tijd. Een meisje dat veel aandacht nodig heeft en al veel achter de rug heeft. “Ja, zeker!!” De pleegzorgwerker vertelde nog allerlei details waardoor ik terugschrok: kunnen we dit wel?

“Kunnen jullie dit wel?” vroeg ze me. “Ja, zeker. Geen probleem.” Waarom zeg ik dit zo overtuigd? Het gaat om een heel kwetsbaar kind! Omdat ik voel dat het klopt. Het is tijd dat ze komt.

De rem erop
Daar stond ze. Een heel klein meisje dat Kerstin heet. Is dit het meisje waarover we hebben gesproken!?!? Ja, dat hadden we, bleek al snel. Een kwartier later tetterde ze ons de oren van ons hoofd. De vorige pleegmoeder werd nog net niet blij uitgezwaaid. “Zo, ik ben gewend! Nu zijn jullie mijn papa en mama.” Verbouwereerd keken we elkaar aan. De rem erop.

Zo ontstond het idee van de krant. “Luister Kerstin, wij willen soms ook heel even praten. En er moet ook weleens gegeten of gewoon gespeeld worden. Als de krant op tafel ligt, dan praten we even niet terug. Dat is voor jou ook rustiger.” Kerstin verzon van alles om ons op de proef te stellen. We begonnen dit plan met één minuut per keer, maar zelfs dat bleek al een hele uitdaging. Zwaaiend stond ze voor ons: help me, zie mij!! Na drie dagen was ze voor het eerst een paar tellen stil. Het voelde als een zoemende afzuiger die eindelijk uit werd gedaan.

Als een vleermuis
Het logeren ging over in een permanente plaatsing. De krant heeft ervoor gezorgd dat we er vertrouwen in hadden dat we dit aankonden. Anders waren we waarschijnlijk volledig leeg getrokken. Zowel zij als wij kunnen ons hierdoor even op onszelf richten. De krant is symbolisch geworden. We kunnen nu ook een bonnetje of iets anders gebruiken als er even geen krant voor handen is.

Door ‘de krant’ lukt het Kerstin veel beter om zelf te spelen en niet voortdurend bevestiging of aandacht te vragen. Het helpt haar de aandacht op zichzelf te richten. In plaats van als een vleermuis constant signalen uit te moeten zenden om vanuit de omgeving te ervaren waar ze staat. Na een paar maanden was ze soms een half uur stil. En nu, ruim een jaar later, kan ze zich urenlang zelf vermaken. Met of zonder krant op tafel.

We houden deze methode er in, want het gedrag kan zo weer de kop op steken. Zeker in tijden van moeheid en stress. Maar ook als het goed gaat vinden we het belangrijk om dit te blijven doen. Niet als sanctie maar als gewoonte. Dat dit zo goed werkt is een verademing voor ons allemaal. 

Ik ben Anna, 32 jaar. Samen met mijn man Lars zorg ik voor vier kinderen: Rianne (12), Maaike (10) en Brian (8) komen sinds 6 jaar in de weekenden. Kerstin van 5 woont hier sinds anderhalf jaar permanent.

Reacties

  1. Elsje Elsje Schreef op 19 december 2018 08:59:10

    Herkenbaar! Ik doe hetzelfde met een rode knijper die ik zichtbaar op mijn kleding draag. Zo simpel en het werkt!

  2. Inge Inge Schreef op 19 december 2018 09:04:13

    Dag Anna,

    wat een mooie tekst!

    Ik heb dit gedeeld op mijn Facebookpagina 'Inspiratie voor pleegouders' en er komen verschillende reacties van pleegouders voor wie dit gedrag heel herkenbaar is.

    Dankjewel,

    Inge

Plaats een reactie

Sluiten