Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Wipwap

Wipwap

24 juli 2017 10:00 door JoPie 0 reacties

We zitten met onze eigen kinderen op het terras en genieten van het voorjaarszonnetje. We verheugen ons op de theatervoorstelling van Buurman & Buurman. Onze pleegdochter doet haar middagslaapje bij vrienden. Voor het eerst sinds Marije* bij ons is, zijn we zonder haar weg. Het voelt zo incompleet. Dat had ik niet verwacht. Het gevoel bij haar is toch altijd een beetje anders. Maar nu merk ik dat ik iemand mis aan tafel. Wauw, wij hebben ons dus blijkbaar aan haar gehecht!

Onze pleegdochter woont nu een groter gedeelte van haar leven bij ons, dan dat ze elders heeft gewoond. Een kantelpunt. Een gevoelsmatige wipwap die nu omgekeerd is en richting ons gezin wijst. Onze eigen jongste vroeg laatst wanneer er weer een baby kwam, want Marije was nu geen baby meer toch?! Zo mooi hoe vanzelfsprekend dit hele avontuur voor onze eigen kinderen is.
En toch. En toch voelt het anders dan bij onze eigen kinderen. En toch. Ik kan de vinger er niet op leggen wat het anders maakt. Is het dat er nog een piepkleine kans is op moeilijke en ingewikkelde procedures waar we de uitkomst nog niet van weten? Of zijn het haar ouders en familie, die een rol spelen in haar leven? Of komt het puur omdat dit kind andere genen heeft, niet in mijn buik gegroeid is en elders haar start heeft gehad?

Marije is nu 10 maanden bij ons. Ze ontwikkelt zich in rap tempo. Een heerlijke vrolijke dame, die absoluut weet hoe ze het (niet) hebben wil en dat ook laat merken. De gang van zaken in ons gezin kent ze en ze doet op haar manier mee. We hebben geen zorgen over haar. En dan is er de andere kant. Het samenwerken met haar ouders, de bezoekregelingen, de wisselende professionals. Alle clichés van jeugdzorg komen voorbij. Marije heeft nu al haar 4e voogd. Allemaal hele logische redenen voor wisselingen, maar toch…. Marije is nog jong en krijgt hier niks van mee. Maar wat als ze groter is?

Voor Marije functioneer ik als moeder. En zo voelt het voor mij ook. Wanneer de professionals en instanties om de hoek komen, ben ik PLEEGmoeder. Dan ben je naast ‘moeder’ ook degene die Marije 24/7 ziet en haar belang voorop stelt. Die kan inschatten hoe ze op een gewijzigde bezoekregeling gaat reageren. Die achter zaken aanbelt en formulieren invult. Die als een leeuw dit kind wil beschermen. Wie doet het anders?!

Vorige week ging de telefoon. Over een nieuwe crisisplaatsing. Huh, er staat vast iets niet goed in het systeem. We staan op dit moment helemaal niet open voor een plaatsing. Toch wordt er een zaadje geplant in mijn hart. Naast Pleegdochter zijn er nog meer kinderen die een thuis zoeken. Die op de wip zitten. Die behoefte hebben aan iemand die als een leeuw voor ze vecht. Ons huis is letterlijk vol. Een heel praktisch argument. We dromen van een groter huis met meer plek om mensen die op de wip zitten een thuis te bieden. We zijn nog jong, we hebben de tijd. We hoeven niet iedereen te redden. Gelukkig zijn er een heleboel andere (potentiële) pleeggezinnen en doen we het niet alleen!

*Marije is een gefingeerde naam.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten