Ons telefoonnummer: 030-293 1500 Ons e-mailadres: info@denvp.nl

Supergewone mensen hebben de gemeente nodig

Supergewone mensen hebben de gemeente nodig

22 mei 2017 11:04 door Jan Willem 0 reacties

In de NRC van 18 april werd terecht gesteld dat pleegouders niet per definitie mensen zijn die veel aandacht vragen voor het bijzondere van hun situatie. Ze willen zich het liefst volledig richten op hun kinderen en gezin en niet te veel bezig zijn met randzaken die het gewone leven in de weg staan. Supergewone mensen, worden ze ook wel genoemd.

Dat pleegouders weinig aandacht vragen voor hun situatie brengt een risico met zich mee; namelijk dat we als maatschappij onvoldoende oog hebben voor hun werk en voor de ondersteuning die pleegouders verdienen én nodig hebben. Want het is nu vaak nog te ingewikkeld om jeugdigen ‘zo gewoon mogelijk’ in een gezin te laten opgroeien. En het wordt eerder lastiger dan makkelijker.

Dat het steeds lastiger wordt, valt af te leiden uit het aantal pleegouders dat stopt en het stijgende aantal vroegtijdig afgebroken plaatsingen. Ook het aantal aanmeldingen van nieuwe pleegouders daalt. Die ontwikkelingen zijn echt heel zorgelijk. Pleegouders die zich met hart en ziel inzetten voor een pleegkind zouden gekoesterd en ondersteund moeten worden, om de taak die zij op zich hebben genomen zo eenvoudig mogelijk te maken. De terugloop van het aantal pleegouders botst met de ambitie om kinderen die niet meer thuis kunnen wonen ‘zo thuis mogelijk’ in een gezin op te laten groeien. Daarvoor zijn pleeggezinnen heel hard nodig.

Zo thuis mogelijk opgroeien. Een veilige plek in een gewoon gezin. Een zo gewoon mogelijk leven met school, sport en spelen. Met vriendjes en vriendinnetjes, een fiets, huiswerk en een goed contact met de eigen ouders en familie. Je gunt het ieder kind dat niet thuis kan opgroeien en het is precies waar pleegouders graag voor willen zorgen.

Dat mag af en toe best ingewikkeld en intensief zijn. Pleegouders hebben een lange adem. Maar voor velen van hen is het niet de zorg voor hun pleegkind, maar de complexiteit van de pleegzorg waar zij op afknappen én afhaken. De bureaucratie, wisselende voogden, onduidelijkheid over financiële vergoedingen, van het kastje naar de muur gestuurd worden.. Het is domweg niet vol te houden.

Alleen als we obstakels weten weg te nemen waar pleegouders tegenaan lopen, kan pleegzorg duurzamer worden. Gemeenten zijn daarbij hard, hard nodig. Zij kunnen extra passende ondersteuning voor pleegkinderen en pleeggezinnen mogelijk maken. Zij kunnen een sleutelrol spelen in de kwaliteit van de ondersteuning en in de positie van pleegouders.

Voor gemeenten is pleegzorg vaak nog een nieuwe wereld. Maar dat wordt komende tijd als het goed is snel minder. Want pleegzorg móet versterkt, een andere optie is er eenvoudigweg niet. ‘It takes a village to raise a child’ gaat niet alleen over zorgzame bewoners. Zeker in de pleegzorg kunnen we niet zonder een gemeente die betrokken en doortastend is.

Reacties

Plaats een reactie

Sluiten