Nieuws

19/05/2010

Vragen van een grootouder

Geachte heer, mevrouw,

Afgelopen zaterdag luisterde ik naar het radioprogramma Argos op radio 1. Een van de items van het programma ging over netwerkpleegzorg en het onderzoek van de Nationale Ombudsman. Naar aanleiding van dit programma wil ik u een aantal vragen voorleggen. Ik ben een alleenstaande grootouder van twee kleinkinderen voor wie ik mogelijk in de toekomst zal gaan zorgen. Uiteraard wil ik dit met alle liefde doen, maar hoe zit dit dan financieel?

Op dit moment heb ik nog een baan en dat zal ook nog een aantal jaren zo blijven (verhoging AOW-leeftijd en langer doorwerken). Mijn huis en vrije tijd kan ik, wanneer nodig, aanpassen aan wat de kleinkinderen nodig hebben. Met mijn baan is er enige ruimte om flexibel te werken. Mijn huidige uitgavenpatroon en vaste verplichtingen zijn gebaseerd op mijn inkomen en voor de komende jaren heb ik dat inkomen ook nodig. Het zal daarom geen optie zijn om mijn baan op te zeggen als de kleinkinderen bij mij komen wonen. Met hulp van mijn netwerk zal het echter wel lukken om voor de kinderen te kunnen zorgen.

Uit de uitzending heb ik begrepen dat als de kinderen met instemming van de ouder bij mij komen wonen er door bureau jeugdzorg geen indicatie zal worden afgegeven, waarin staat dat de kinderen aangewezen zijn op jeugdzorg, en de regeling tussen mij en de ouder van de kinderen betekent dat de kinderen niet onder jeugdzorg vallen in het kader van de Wet op de jeugdzorg? En ik daarom geen vergoeding zal krijgen om de kinderen te kunnen verzorgen? Een vreemde zaak vind ik persoonlijk.

Als mijn kind en ik zelf regelen dat de kinderen bij mij komen wonen, dan blijft mijn kind financieel verantwoordelijk voor de kinderen en ben ik in financieel opzicht afhankelijk van de toezeggingen van mijn kind (en die zijn niet betrouwbaar), kinderbijslag, kindgebonden budget en misschien iets uit de pot ‘bijzondere kosten’ van de gemeente? Die bedragen bij elkaar opgeteld zijn zeker niet voldoende om een kind minimaal van te laten opgroeien en te onderhouden. Het is toch het beste voor de kinderen dat ze, wanneer ze niet meer thuis kunnen wonen, mogen wonen bij iemand met wie ze al een goede band hebben opgebouwd en waar ze zich al veilig voelen?

Als ik door financiële redenen niet voor mijn kleinkinderen kan zorgen, waar gaan ze dan naar toe en wat kost dat de maatschappij? En welke trauma’s lopen de kinderen hier van op? Ze kunnen niet bij hun ouder wonen, niet bij mij en moeten misschien wel naar een vreemd pleeggezin, of worden, erger nog, van elkaar gescheiden in een pleeggezin of zelfs tehuis geplaatst? En mogen de kinderen mij en mijn kind dan nog zien en hoe vaak en op welke manier? Afhankelijk van de gezinsvoogd en de begeleider?

Als er een veel betere en zelfs goedkopere oplossing is, dan moet dat toch mogelijk zijn? Hoezo ‘het belang van het kind is overstijgend’? Waar gaat het hier om? Geld? Hopen dat het netwerk het zelf oplost, want dan kost het de staat niets? Zelf opgelost betekent geen wachtlijsten? Minister Rouvoet wilde toch het beste voor de kinderen, zo dicht mogelijk bij het gezin en bij huis? Maar dan wel zonder hulp en geld, zodat het kind niet de prioriteit heeft, maar geld?

Kunt en wilt u mij verder informeren?

(naam en adres van deze grootouder zijn bij de NVP bekend)